Het standbeeld was volgens hem vooral een passend eerbetoon. Nee, het had niets te maken met het gouden kalf dat de Israëlieten volgens het Bijbelboek Exodus in de woestijn maakten als beeld van God. Dat was in Gods wet verboden en het volk werd er dan ook zwaar voor gestraft. Donald Trump heeft volgens Burns zijn fouten - hij is ook maar een mens - maar hij heeft zulke geweldige dingen gedaan dat hij dit standbeeld verdient. En wat past beter dan goud?

Als christen vraag ik me al langer af hoe blind mijn geloofsgenoten aan de overkant van de oceaan kunnen zijn voor het karakter van de president die ze zo ongeveer aanbidden. Maar dit beeld vertelt het verhaal: evangelicale christenen zijn niet zozeer blind als wel verblind - door de schittering van al het goud. Trump houdt van goud: het Oval Office in het Witte Huis kan hem niet kitscherig genoeg verguld zijn. Maar ook christenen houden van goud en geld. Meer dan in Europa gebruikelijk is, wordt in de Verenigde Staten materiële welvaart direct uitgelegd als zegen. Geld is goed, rijkdom is zegen, goud hoort bij God. En nu werkt het omgekeerd: waar het geld is, moet God wel zijn; wie rijk is, moet wel een goed mens zijn. Dat conservatieve christenen radicaliseren, gaat gelijk op met de mate waarin de rijken steeds rijker en de armen steeds armer worden. Hyperkapitalisme gaat samen met een religie van goud en glamour.