Column Arnold Huijgen: PVV komt weg met politiek vandalisme
Leestijd: 3 min
Leestijd: 3 min
‘Politieke sabotage’. Zo noemde asielminister Bart van den Brink de draai van de PVV. Die partij had in de Tweede Kamer nog handig CDA en SGP meegekregen in de steun voor de strafbaarstelling van illegaliteit. Die christelijke partijen schrokken echter van de gevolgen: ook wie een vreemdeling zou helpen door hem een kop soep te geven, zou strafbaar worden.
Dus werd de asielwet houtje-touwtje gerepareerd met een zogenaamde ‘novelle’, die stelt dat het helpen met illegalen niet strafbaar wordt. Maar ja, de PVV besloot tegen die novelle te stemmen en dus stemden CDA en SGP tegen de wet. Daardoor ging de hele wet niet door. Een politieke spaghetti, broddelwerk, al met al.
Op zichzelf ben ik blij dat de wet niet is aangenomen. Veel hulpverleners van asielzoekers maakten zich zorgen dat zij vervolgd zouden worden. In veel kerken is een gebed uitgesproken voor wijsheid en medemenselijkheid, ook vanwege zorgen rondom precies deze asielwet.
Waar ik bepaald niet blij mee ben, is hoe de PVV steeds wegkomt met politiek vandalisme. Dit was een wet van een PVV-minister die uiteindelijk door de PVV om zeep is geholpen, maar Wilders wijst naar allerlei anderen om hen de schuld in de schoenen te schuiven. Het gaat hem er helemaal niet om dat problemen rond asiel worden opgelost: dan zou zijn achterban namelijk geen reden meer hebben op hem te stemmen.
"Zodra we vergeten dat het over mensen gaat, zijn we aan politieke saboteurs overgeleverd."
Cynisch genoeg heeft Wilders er belang bij dat de problemen juist groter worden: meer mensen in het opvangcentrum in Ter Apel, meer chaos doordat inwoners van gemeenten zich tegen asielzoekerscentra verzetten - en dus meer ellende. Niet alleen voor asielzoekers (dat zijn ook mensen!), maar ook voor PVV-stemmers. Hoe meer last zij denken te hebben van asielzoekers, des te meer succes voor Wilders. Zo werkt het populisme helaas. Falen is de bedoeling om daarmee het negatieve gevoel aan te wakkeren.
Zouden SGP en CDA opgelucht ademhalen nu de fout die ze in de Tweede Kamer maakten door voor het PVV-plan te stemmen zonder gevolgen blijft? Waarschijnlijk overheerst de teleurstelling omdat rond asiel nu geen stappen worden gezet. Maar toch. Toenmalig minister Faber vertelde trots over deze wet dat ze werkte aan het ‘strengste asielbeleid ooit’. Zou ze werkelijk bedoeld hebben: strenger dan in de Tweede Wereldoorlog?
Wie zich tegen de asielwet verzette, kon maar zo het verwijt krijgen te soft te zijn of de ogen te sluiten voor problemen. Maar wie problemen wil oplossen, moet eerder wijs zijn dan streng, en zal rechtvaardige én medemenselijke wetten maken. Zodra we vergeten dat het over mensen gaat, zijn we aan politieke saboteurs overgeleverd. Gelukkig mogen we binnenkort onze nationale vrijheid weer vieren.
Arnold Huijgen is Theoloog der Nederlanden en columnist van DIT.
