De eerste slag was voor de Israëlische regering. Toen ik de ochtend na de jacht mijn telefoon opende, was de reactie van die regering nadrukkelijker in het nieuws dan de gebeurtenissen zelf. Israël had zijn pr uitstekend op orde: president Herzorg had het over ‘een antisemitische pogrom in het hart van Amsterdam’ en er waren vliegtuigen onderweg naar Nederland om joodse slachtoffers te repatriëren naar Israël. Dat moesten wel zeer ernstige rellen zijn geweest.

De wereldgemeenschap, van burgemeester Halsema tot president Biden, toonde zich – wat mij betreft terecht - geschokt.

In de dagen die volgden, zagen we een tegenoffensief van mensen die meer solidariteit voelen met Gaza dan met Israël. Het gedrag van Maccabi-supporters na de wedstrijd Ajax-Maccabi Tel Aviv (hun walgelijke leuzen, het van de Amsterdamse gevels trekken van Palestijnse vlaggen, het slopen van een taxi) kreeg – eerst op de sociale media, daarna in de kranten - steeds meer nadruk.

(Grappig ‘slachtoffer’ van de beeldvormings-veldslag was Amnesty International. Zij noemden het aanvallen van Maccabi-supporters in Amsterdam aanvankelijk ‘onverteerbaar’ en ‘onacceptabel’. Een paar dagen schreef Amnesty dat die woorden ‘onvoldoende zorgvuldig’ waren gekozen: het gedrag van de supporters had ook benoemd moeten worden.)

In de politiek zagen we ondertussen een andere veldslag. Waar aanvankelijk vooral scherpe woorden werden gezocht om de gebeurtenissen te veroordelen, kozen diverse partijen (in het politieke midden en rechts ervan) ervoor het debat te verplaatsen naar wat volgens hen de oorzaak is van de gebeurtenissen: een gebrekkige integratie van moslimjongeren. Links reageerde daar furieus op: ‘benoemen’ dat de antisemitische taferelen in Amsterdam komt door een gebrek aan integratie, is olie op het vuur betoogden zij.