Het was midden op de dag toen Geertje haar honden Bruno en Snooky uitliet in het bos in Harderwijk. Ze is altijd alert; Geertje is zich ervan bewust dat er agressieve zwijnen én wolven in het bos kunnen rondlopen. "Ik ga rond de drukke tijden naar het bos, ik zorg dat mijn honden dichtbij me op het wandelpad blijven en ik ga niet te diep het bos in", vertelt ze aan de redactie van Dit is Tijs (EO).

Foto: Bruno in het bos

Toen ging het in een oogwenk mis. "Mijn hond Bruno liep achter mij. Ik draaide me tijdens het wandelen om om te kijken of hij ver weg was, en op dat moment zie ik een wolf met zijn bek in Bruno’s nekje. Ik heb nog nóóit een hond zo hard horen gillen. De wolf rende weg met Bruno. Ik hoorde hem nog een paar keer schreeuwen. Ik ben toen zelf ook gaan gillen, gaan roepen om hulp."

Het hondje ontsnapte aan de greep van de wolf. "Terwijl ik aan het roepen was, kwam hij weer aangerend. Ik pakte Bruno in mijn armen. Hij voelde helemaal nat, ik was even bang dat het bloed was... Maar het bleek wolvenkwijl te zijn. Ik dacht daarom dat het goed was afgelopen. De wolf stond er nog, zo'n tien meter van me af. Hij bleef me aankijken."

Geertje bracht Bruno naar de dierenkliniek. Daar bleek dat de wolf tóch veel schade had aangericht: Bruno's luchtpijp was geperforeerd, zijn alveesklier kapotgescheurd. Hij werd nog geopereerd, maar stierf uiteindelijk aan zijn verwondingen. "De artsen hebben alles gedaan", zegt Geertje.