Levina was draagmoeder voor Quirijn en zijn partner: 'Dat zij biologisch mijn kind is, doet er voor mij weinig toe'
Leestijd: 8 minDoor Lydia Kruin-Fris
Leestijd: 8 minDoor Lydia Kruin-Fris
Levina de Witte (46) dacht lange tijd dat ze geen kinderwens had, maar krijgt twee zoons en wordt later zelfs draagmoeder. "Ik vond deze zwangerschap spannender, omdat je het voor anderen doet."
"Eigenlijk wist ik al jong dat ik geen kinderen wilde. Ik vond kinderen niet leuk en kon er niet goed mee overweg. In mijn werk in de horeca of winkels zag ik vrijwel alleen maar vervelende kinderen, dus dat was anticonceptie genoeg. Mijn man dacht daar hetzelfde over toen we elkaar leerden kennen, maar toen we begin dertig waren, zei hij: 'Ik denk dat we spijt krijgen'. En dat kon ik wel invoelen. Dus besloten we het toch te proberen."
Levina raakt al snel in verwachting, maar al bij de eerste echo blijkt dat het vruchtzakje leeg is, en er dus sprake is van een miskraam. "Die ervaring heeft het eerste zaadje geplant van het draagmoederschap. Ook al gaven we de miskraam best gemakkelijk een plekje, toch merkten we het effect ervan. Ik dacht: wat als je een grote kinderwens hebt, en de teleurstelling elke maand moet meemaken. Dat moet zwaar zijn."
"Ik vond het heel leuk en fijn om zwanger te zijn. Hormonaal voelde ik me helemaal in balans, ik had bergen energie en kon de wereld aan."
Gelukkig duurt het niet lang voor Levina weer in verwachting raakt. "Ik vond het heel leuk en fijn om zwanger te zijn. Hormonaal voelde ik me helemaal in balans, ik had bergen energie en kon de wereld aan. Misselijkheid of kwaaltjes had ik niet."
Als Levina’s zoon drie weken oud is, komt het nieuws dat Levina’s moeder ziek is. Een week later hoort ze dat het ongeneeslijk is. "Dat was heel erg schrikken. Ik ben toen bij mijn ouders ingetrokken om voor mijn moeder te zorgen, terwijl mijn man voor onze zoon zorgde. Het was een heel pittige tijd. Na een paar maanden overleed ze, en toen bleek ik ongepland zwanger van de tweede. Dat kwam als een shock. Na een halfjaar overleed onze hond, die altijd als een kind voor ons voelde. Het was een heel verdrietig jaar, en dat hakte er flink bij mij in."
Na de bevalling van haar tweede zoon zit Levina daarom bij een psychiater en krijgt ze medicatie en therapie. "Ik voelde me ook geen goede ouder voor zulke jonge kinderen. Mijn man en ik wisten zeker dat twee kinderen ook genoeg was voor ons gezin. Wel vond ik het jammer dat ik dan nooit meer zwanger zou zijn."
Het overlijden van Levina’s moeder is het tweede zaadje dat bijdroeg aan de keuze draagmoeder te willen worden. "Met mijn moeders dood was er een mooi leven tot een einde gekomen, had er iets lelijks plaatsgevonden. Ik voelde de behoefte het in evenwicht te brengen door iets moois voor iemand te doen, een leven aan de wereld toe te voegen. Dus al tijdens de geboorte van mijn tweede zoon, dacht ik aan draagmoederschap. Voor mij voelde zwanger zijn fijn en gemakkelijk. Het leek me heel mooi om wensouders blij te kunnen maken met iets dat ik niet als heel zwaar of groot ervaarde, maar dat voor hen onmogelijk was."
Levina’s man staat achter haar wens, maar voor de zekerheid neemt het stel een jaar de tijd om erover na te denken. Omdat ze niet van gedachten verandert, plaatst Levina een bericht op een forum, waarin ze om tips vraagt hoe ze wensouders kan ontmoeten. Eén van de eerste die reageert is Quirijn, die zelf samen met zijn vriend op zoek is naar een draagmoeder.
"Met Quirijn had ik meteen een klik. We spraken elkaar als stellen regelmatig en bouwden in sneltreinvaart een goede band op. Al gauw besloten we ook het zakelijke gedeelte te gaan regelen, zoals de medische en juridische zaken, want je wilt het voor het kindje goed geregeld hebben. Omdat mijn eicel gebruikt zou worden, en het potentiële kindje dus ook genetisch van mij zou zijn, was het belangrijk alles vooraf goed door- en af te spreken."
Al de eerste poging is het raak. "Voordat ik de test had gedaan, wist ik al dat ik zwanger was. Met die positieve test hebben we de wensouders toen gebeld via FaceTime. Ze waren heel blij." Levina en de wensouders hebben in de periode die volgt bijna dagelijks contact. Verloskundige afspraken doen ze met z’n allen. Als ze te weten komen dat er een meisje in haar buik groeit, voelt Levina opluchting. "Ik zag mezelf niet als meisjesmoeder."
"Toen ik de baby even niet gevoeld had, dacht ik: ik heb hun baby vermoord."
De zwangerschap verloopt goed en Levina voelt zich fantastisch. "Alsof ik vleugels had. Het was wel pittig dat ik zelf ook kinderen van twee en drie jaar had. En daarbij vond ik deze zwangerschap soms spannender, omdat je het voor anderen doet. Toen ik de baby ook even niet gevoeld had, dacht ik: ik heb hun baby vermoord. Terwijl er niets aan de hand was."
Op 16 december 2017 wordt Anne-Sophie geboren, in aanwezigheid van de wensouders, Levina’s man en verloskundige en een fotograaf. "Ik had er een hele entourage bij", lacht ze. Een van de wensouders pakt Anne-Sophie bij de geboorte aan en Levina’s man mag het eerst flesje geven. Zelf houdt Levina haar later ook even vast. "Dat vond ik leuk. Misschien gek, maar ondanks dat ik heel veel liefde voor haar voelde, voelde ze niet als mijn kind, maar als een soort nichtje. Dat komt omdat ik er ook met een heel duidelijke bedoeling in was gegaan. Ik heb geen enkele seconde gedacht: geef haar terug."
Een dag na de geboorte scheiden de wegen van Levina en Anne-Sophie. Inmiddels is ze alweer ruim acht jaar oud. "Mensen hadden verwacht dat ik na de bevalling in een zwart gat terecht zou komen, maar dat was niet zo. Ik had verlof, maar geen baby, dus dat was eigenlijk heel ontspannen. In het begin miste ik wel het intensieve contact met de mannen, al was het natuurlijk logisch dat het minder werd nu de baby bij hen was. Ik kreeg wel geregeld foto’s toegestuurd. Nu zien we elkaar zo’n drie keer per jaar, want door de reistijd lukt vaker niet."
Al voordat Levina in verwachting is van Anne-Sophie, zegt ze tegen de wensouders dat als het de eerste keer goed gaat, ze ook een tweede keer draagmoeder voor hen wil zijn. Later gaat de relatie tussen Quirijn en zijn partner uit, en uiteindelijk komt Marvin in zijn leven, met wie hij ook een kinderwens heeft. "Met hem had ik ook een geweldige klik. 'Laten we het over een tweede kindje hebben', dacht ik dan ook al snel. Want mijn tijd tikte door. Maar ik liet het initiatief bij de mannen."
Als Anne-Sophie drie jaar is, besluiten ze er weer voor te gaan. Alleen raakt Levina nu niet zo gemakkelijk zwanger. "We zijn drie jaar bezig geweest, waarin ik drie keer een miskraam heb gehad. Al die andere pogingen resulteerden niet in een zwangerschap. En eerlijk is eerlijk: al die spanning en teleurstellingen eisten hun tol, ook voor mijn gezin. Want de agenda werd er behoorlijk door bepaald. Toen de gynaecoloog zei dat de kwaliteit van mijn eitjes niet meer zo hoog en de kans op complicaties groot was, was dat voor mij een teken om te stoppen. Dat is nu twee jaar geleden."
"Het is zo mooi om iets te kunnen geven wat ze zonder jouw hulp nooit hadden kunnen krijgen."
Levina vindt het heel lastig om dat aan de wensouders te vertellen. "Ik vond het zo erg voor hen, ik gunde het ze zo. En ik had het heel graag voor hen gedaan. Daar heb ik ook wel verdriet om gehad. Het is zo mooi om iets te kunnen geven wat ze zonder jouw hulp nooit hadden kunnen krijgen. Een kind is het mooiste dat je kunt hebben. Anne-Sophie is fantastisch terechtgekomen en wij hebben er ook een familie bijgekregen. Dat is zoveel waard. Ik hoop dat het Quirijn en Marvin nog lukt een draagmoeder te vinden en een kindje te krijgen, maar tot nu toe is dat niet het geval."
Of er later een hechtere band ontstaat tussen Levina en Anne-Sophie, laat ze aan Anne-Sophie. "Ik eis geen rol in haar leven. Als zij later contact wil, vind ik dat leuk, maar zo niet: even goede vrienden. Dat zij biologisch mijn kind is, doet er voor mij weinig toe. Maar natuurlijk houd ik heel veel van haar. Twee vaders kunnen naar mijn mening net zo goed voor haar zorgen. Draagmoederschap is een van de leukste dingen die ik in mijn leven heb gedaan, omdat ik mensen iets heb mogen geven dat ze intens gelukkig maakt."
In Dit is de kwestie (EO) gaat Rachel Rosier verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending hier.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
Xerina en Frank verloren twee baby’s en hopen nu op kind via draagmoeder: 'Kinderwens is groter dan de pijn'
'Nieuwe draagmoederwet versterkt beeld dat baarmoeder te koop is', zegt christelijke ethicus
Moet het makkelijker worden een kind via een draagmoeder te krijgen? 'We moeten in alles pionieren'
