Xerina en Frank verloren twee baby’s en hopen nu op kind via draagmoeder: 'Kinderwens is groter dan de pijn'
Leestijd: 11 minDoor Lydia Kruin-Fris
Leestijd: 11 minDoor Lydia Kruin-Fris
Xerina (34) en Frank (38) hopen al zes jaar op een gezond kindje, maar twee zwangerschappen eindigen in een regelrechte nachtmerrie. Potentiële draagmoeder Inge is misschien wel hun laatste hoop. "We willen nog niet aan het scenario denken dat we nooit meer een kindje van ons samen zullen krijgen."
"Op de dag van mijn babyshower ging het mis. Ik had zoveel pijn in mijn buik dat ik niet meer kon bewegen," vertelt Xerina. Frank belt het ziekenhuis en Xerina, dan 34 weken zwanger, wordt met loeiende sirenes naar het Erasmus gebracht. Frank: "Allerlei artsen bogen zich over Xerina’s situatie en schreven op een whiteboard wat het al dan niet kon zijn waar ze last van had. Ik googelde een aantal van die medische termen en schrok. De overlevingskans van moeder en kind was niet groot."
Xerina weet haar hele leven al dat ze ooit moeder wil worden. "Mijn vriendinnen hadden het niet gek gevonden als ik op mijn achttiende moeder was geworden. Ik ben in mijn werk ook altijd met kinderen bezig geweest." Vlak voordat ze een relatie met Frank krijgt, krijgt ze de diagnose endometriose. "Dat maakte dat ik haast voelde om met mijn kinderwens aan de slag te gaan, want het zou hierdoor al moeilijker worden om in verwachting te raken." Frank: "We zaten nog maar kort in een relatie, dus dat was wel intens. Je wilt iets met z’n tweeën opbouwen, maar voelt al druk van een potentieel kind."
Het zorgt ervoor dat het stel een jaar uit elkaar gaat, al houden Frank en Xerina wel contact. Xerina: "Ik liet mijn eitjes invriezen. Frank hield ik over alles op de hoogte." Als ze na dat jaar toch weer bij elkaar komen, besluiten ze om – nog steeds door de endometriose – in plaats van eitjes embryo’s in te gaan vriezen. "Door de endometriose startten we met een ivf-traject vol hormoonprikken en ziekenhuisbezoeken. Nadat we de embryo’s hadden ingevroren zijn we voor verse terugplaatsingen gegaan. We hebben verschillende miskramen gehad, dat was verdrietig. Dus toen we drieënhalf jaar geleden weer een positieve test hadden, durfden we amper te hopen dat het deze keer echt raak was."
Maar anders dan eerder, verloopt de zwangerschap voorspoedig. Xerina: "Ik voelde me beter dan ooit en kon alles nog. Omdat we meededen aan een onderzoek in het ziekenhuis, hadden we extra veel echo’s. We dachten dat er dus niets fout kon gaan, dat alles onder controle was. Maar toen belandde ik dus de avond na mijn babyshower met 34 weken zwangerschap in het ziekenhuis zonder dat duidelijk was wat er aan de hand was."
Xerina ligt een week met hevige pijn in het ziekenhuis en ziet meer dan zestig verschillende artsen en verpleegkundigen. "Het was heel naar om zoveel verschillende vingers binnengedrongen te krijgen. Ik voelde me verkracht. Onderling werd er door al die artsen slecht overlegd, en er was niet eens warm water. We voelden ons niet gehoord of gezien. Ook toen ik zei dat de baby eruit moest omdat ik kapotging van de pijn, deden de artsen niets. Er heerste besluiteloosheid. En toen was het te laat."
De volgende ochtend kan de verpleegkundige de hartslag van de baby namelijk niet meer ontdekken. Frank: "Er was meteen paniek." Xerina: "Ik was in shock en kon het niet geloven. Eerlijk gezegd geloof ik het nog steeds niet." Ze krijgt weeënopwekkers toegediend, maar die werken niet. Xerina moet met spoed een keizersnede ondergaan. Zoon Covey wordt geboren, maar hij is al overleden.
Frank
"Ik voelde blijdschap en trots om onze zoon, maar ook verdriet, machteloosheid en boosheid omdat hij het niet gered had."
Frank: "Ik kreeg hem in mijn armen en weet nog dat ik dacht: het lijkt een gewoon, slapend baby’tje. Hebben de artsen het niet verkeerd gezien? Het was zo’n mooi, groot ventje. Alles zat erop en eraan. Het was een gek conflict in mijn hoofd. Ik voelde blijdschap en trots om onze zoon, maar ook verdriet, machteloosheid en boosheid omdat hij het niet gered had."
Ook blijkt dat de baarmoeder van Xerina door de weeënopwekkers flink is opengescheurd. Terwijl ze aan het herstellen is, moet Xerina afscheid nemen van Covey en moeten ze zich bezighouden met de uitvaart. Xerina: "De uitvaart was heel druk bezocht. Ik weet nog dat ik dacht: is dit mijn leven? Het voelde als een slechte film."
Frank en Xerina rouwen om hun zoon. "We huilden veel samen en hadden nergens energie voor. Het is heel gek, want ik was ook aan het ontzwangeren, met lekkende borsten en al. Je hebt alles wat hoort na een bevalling, behalve je kindje."
Na deze traumatische bevalling is het onduidelijk of een nieuwe zwangerschap voor de gezondheid van Xerina verantwoord is. Ze ondergaat verschillende onderzoeken, en krijgt twee keer te horen dat ze wél zwanger mag worden. "Na anderhalf jaar gingen we het weer proberen, en al bij de tweede terugplaatsing was het raak. Mijn kinderwens was zo groot, ik verlangde zo intens naar een kind in mijn armen. Dat verlangen was groter dan de pijn of het trauma, waar we trouwens wel therapie voor hebben gevolgd." Door wat het stel al heeft meegemaakt, delen ze de zwangerschap pas heel laat met de mensen om hen heen. "Maar toen de 20-wekenecho er goed uitzag, kregen we weer serieuze hoop en gingen we een kinderwagen uitzoeken."
Als het stel 24 weken in verwachting is, gaat het opnieuw mis. Xerina: "Ik schrok wakker en voelde dat er iets niet goed was." Frank brengt haar naar het ziekenhuis. Onderweg krijgt ze al enorme oorsuizen, zwart voor haar ogen en valt Xerina bijna flauw. Frank: "In het ziekenhuis leken Xerina en de baby in eerste instantie oké te zijn, totdat Xerina een epileptische aanval kreeg en het schuim haar op de mond stond." Ook heeft ze heftige, interne bloedingen waarvan de artsen niet weten waar ze vandaan komen.
Frank: "De arts zei: de moeder is de prioriteit, maar we doen ons best om allebei te redden. Ondertussen kwam onze familie naar het ziekenhuis. Even later kwam de arts vertellen dat onze zoon Moíz het niet gered had." De operatie om de bloedingen in Xerina’s buik te laten stoppen is dan nog in volle gang, en omdat de artsen er niet goed bij kunnen, verwijderen ze haar baarmoeder, waar vlak daarvoor nog een baby in zat.
Xerina
"Het laatste dat ik wist was dat ik een levende baby in mijn buik had."
Na zenuwslopende uren krijgt Frank te horen dat de operatie geslaagd is, maar dat Xerina negen liter bloed heeft verloren en een lang herstel te wachten staat. Xerina: "Ik was natuurlijk heel lang buiten bewustzijn geweest, dus het laatste dat ik wist was dat ik een levende baby in mijn buik had. Toen Frank mij voorzichtig vertelde dat ik geen baby en geen baarmoeder meer had, voelde ik me leeg."
In de periode die volgt voelen Frank en Xerina zich eenzaam. "Waar we ons met liefde en zorg omringd voelden na het verlies van Covey, zo anders voelde het nu. Alsof mensen niet wisten hoe ze zich bij ons in de buurt moesten gedragen of waar ze goed aan deden."
Door de medische situatie van Xerina, blijft ze een periode onder controle in het ziekenhuis. Xerina: "Ik had zelf geen baarmoeder meer, en vond het idee nooit meer een baby in mijn buik te hebben heel erg. Zwanger zijn vond ik heel fijn, ik voelde me mooi. Het was confronterend dat mijn lichaam als vrouw niet werkte zoals het zou moeten."
Het artikel gaat hieronder verder.
Van de arts krijgt het stel een medische verwijzing voor draagmoederschap, om zo toch nog een kindje van henzelf te krijgen. Xerina: "We kregen weer hoop: zouden we met behulp van een draagmoeder toch een van onze embryo’s kunnen laten groeien tot een baby?" Frank: "Maar dan kom je erachter hoe schaars de informatie is en hoe weinig zo’n officiële verwijzing waard is. Je moet op zo’n moment alles zelf uitzoeken, er bestaat geen loket waar je met je vragen terecht kan. Terwijl er op financieel en juridisch vlak heel veel bij komt kijken."
Volgens de wet is het namelijk niet toegestaan dat wensouders openbaar kenbaar maken dat ze op zoek zijn naar een draagmoeder. Xerina: "Je weet dus niet hoe je het als wensouders moet aanpakken en je weet ook niet hoelang zo’n traject kan duren. Gezien onze leeftijd is Iedereen om ons heen ook bezig met de kinderwens, en kunnen bekenden op dit moment niets voor ons betekenen op dit gebied. Wij wilden ook niemand voor het blok zetten met de directe vraag over draagmoederschap. Iedereen gunt het je, maar biedt zichzelf niet aan."
De situatie neemt een positieve wending als Frank en Xerina een interview doen en hun verhaal delen. Frank: "We kregen op onze Instagrampagina veel lieve berichten binnen naar aanleiding van dat interview over onze vraag naar een draagmoeder. Daar zat ook het bericht van Inge tussen, een kraamverzorgster van 44 jaar die een man heeft waarmee ze samen een zoon van dertien jaar heeft. Ze was geraakt door ons verhaal en vertelde dat ze al lange tijd nadacht over het zijn van draagmoeder. Het leek haar fijn daar eens over door te praten."
Wat begint met een paar berichtjes heen en weer, leidt tot een belgesprek en een koffieafspraak. Potentiële draagmoeder Inge en Frank en Xerina hebben een goede klik, en besluiten het traject samen in te stappen. Xerina: "Ineens was er een reële optie." Omdat Inge bij de geboorte van haar zoon een keizersnede heeft gehad, kan het draagmoedertraject niet in het UMC worden begeleid, maar op de enige andere plek in Nederland waar dat kan: de NijGeertgen kliniek. Daar melden ze zich aan.
Xerina
"Dat er mensen zijn zoals Inge, die zoiets voor een ander willen doen, geeft hoop."
"De intake hebben we eind mei", vertelt Frank. "Er wacht ons een spannende tijd. Inge moet begin juni namelijk een medische keuring ondergaan, waar we eind augustus de uitslag van hebben. Als ze daar doorheen komt, zit er nog steeds veel druk op de situatie omdat Inge in februari 45 jaar wordt. En je mag maar tot je 45ste draagmoeder zijn in Nederland. Dat betekent dus dat we alleen maar kunnen hopen dat één van de embryo’s voor die tijd innestelt. Maar we zijn allang heel dankbaar dat er in relatief korte tijd een fijne mogelijke draagmoeder op ons pad is gekomen."
Het is dus nog onzeker of Inge daadwerkelijk de draagmoeder wordt van Frank en Xerina. Xerina: "We zijn nu al geruime tijd met Inge aan het ‘daten’ en vinden het leuk om als stellen met elkaar op te trekken. Dat is heel fijn. We gaan ook allemaal mee met Inge als zij de medische keuring moet ondergaan, en die betalen Frank en ik ook." Frank: "We zijn al allerlei medische en juridische kosten aan het maken terwijl het nog onzeker is of het ergens toe leidt. Dat is best spannend."
Xerina: "Als er een kindje mag komen, speelt Inge geen enkele rol in de opvoeding. Zo hebben we dat met elkaar afgesproken. Het lijkt ons wel mooi als ons kind Inge later ontmoet en weet dat zij het gedragen heeft." Het is even stil. "Ondanks de hoop hebben we ook nog de angst dat het toch niet lukt. We durven niet te enthousiast te zijn. Tegelijkertijd kunnen we het ook niet aan om rekening te houden met het scenario waarin we nooit ouders worden van een levend kindje. Maar dat er mensen zijn zoals Inge, die zoiets voor een ander willen doen, geeft hoop."
In Dit is de kwestie (EO) gaat Rachel Rosier verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending woensdag 13 mei op NPO2.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
Moet het makkelijker worden een kind via een draagmoeder te krijgen? 'We moeten in alles pionieren'
