Monique is campingpastor: 'Sommige gesprekken zijn levensbepalend'
Leestijd: 6 minDoor Nicolette de Boer
Leestijd: 6 minDoor Nicolette de Boer
Er staan boeddhabeelden in de tuintjes en in het najaar hekserige bezemstelen bij de voordeur. Juist op die campings is campingpastor Monique Veenstra iedere zomer te vinden: "Soms durven mensen iets te delen wat ze nog nooit hebben durven vertellen."
Bij de camping denk je al snel aan zwemmen, spelletjes of een kampvuurtje. En wil je je hart luchten? Dan kan je terecht bij Monique. Als campingpastor is ze een soort dorpsdominee, vertelt ze. "In de praktijk luister ik vaak naar wat iemand wil delen. Zo heb ik tussen 10.00 en 12.00 uur de praatstoel, ook wel het 'loket voor levensvragen' genoemd. Dan kan iemand langskomen en zijn of haar hart luchten."
Vaak zijn het alledaagse problemen waar mensen mee komen, vertelt Monique. Ze staat altijd op niet-christelijke campings. "Het zijn vragen over het leven. Bijvoorbeeld een zus die doodgaat, moeilijkheden of eenzaamheid. Soms komen mensen alleen even voor een praatje en durven ze niet gelijk met iets te komen. Anderen gaan niet eens zitten maar blijven staan en doen hun verhaal."
Monique heeft er al vele zomers opzitten als campingpastor. Het begon toen ze in 2019 solliciteerde op een vrijwillige functie van Dabar, het missionaire campingwerk van de IZB. Dit werk op niet christelijke-campings stopte, maar ze besloot er op eigen houtje mee door te gaan omdat ze merkte dat mensen er behoefte aan hebben.
Monique Veenstra
Campingpastor"Soms doen mensen er drie jaar over voor ze eindelijk durven langs te komen met iets."
Ze settelt zich altijd op een plek waar veel privacy is. Tegelijk probeert ze zelf zo zichtbaar mogelijk te zijn: "Ik loop één of twee keer per dag over de camping zodat mensen me in ieder geval zien. Dan zwaai ik even en dan hebben mensen op een gegeven moment wel door wie je bent. De één heeft er niks mee, de ander is nieuwsgierig. Anderen doen er drie jaar over om eindelijk langs te durven komen met iets."
De meeste mensen die ze spreekt zijn ouderen. Daarbij valt het haar op dat er veel mensen tussen zitten vroeger hebben gewerkt bij hulpdiensten, zoals politie of ambulance. "Zij denken veel aan wat ze hebben meegemaakt en willen of kunnen dat niet delen met hun partner. Vaak zijn dat mannen en zij gaan ook liever niet zitten, maar wandelen."
Mensen worden gevormd door de gebeurtenissen die ze in hun leven hebben meegemaakt. "Soms hebben mensen dat niet goed verwerkt. Zo kwam er een ambulancebroeder naar me toe die in één week drie keer dezelfde baby had gereanimeerd, de derde keer lukte het niet meer. Achteraf bleek dat er sprake was van bewuste kindermishandeling en dat dit te laat was opgemerkt. Het kindje had het niet gered. Hij had dat nooit met zijn vrouw durven delen omdat hij haar niet wilde belasten, maar hij liep wel rond met de gedachte dat hij dit beter had moeten doen."
Kunnen de problemen van anderen soms niet op haar drukken? "Ik voel me niet verantwoordelijk voor iets wat in een leven is gebeurd. Als er wel sprake is van iets strafbaars, heb ik een meldingsplicht."
Monique Veenstra
Campingpastor"Ik wist: als veel vrouwen naar de bingo-avond zijn, wordt het druk."
Beschikbaar en aanwezig zijn vindt Monique belangrijk. "Ik ben geen coach of adviseur. Ik ga geen tips geven dat mensen dit of dat moeten doen. Het is vooral goed luisteren en aanwezig zijn. Ook is het finetunen met de Heilige Geest: wat is hier nodig? Soms voel ik ook dat ik even in een bepaald straatje moet wandelen."
Soms merkt ze dat er een bepaalde gêne is om op haar af te stappen. "Zo stond ik één keer per jaar op een grote camping. Veel vrouwen gingen naar de bingo-avond. Dan wist ik: als de bingo begint, dan wordt het een drukke avond en krijg ik mannen langs. De man schaamt zich dan. Hij wil wel, maar durft het niet tegen zijn vrouw te zeggen."
Soms maakt Monique levensbepalende momenten mee, wat voor haar bevestigt dat ze op de goede plek zit. "Ik vind het mooie momenten als mensen iets delen wat ze nog nooit hebben durven delen. Dat heeft soms een bevrijdend effect. Dan denk ik: als ik hier nu niet was geweest, was het dan überhaupt uitgekomen? Veel van de mensen lopen niet snel een kerk in of zoeken niet snel een luisterend oor."
Monique voelt zich dichtbij God in haar werk als campingpastor. "Als ik dit werk veel doe, is dat ook heel goed voor mijn eigen geloof. Ik word er echt in bevestigd. Soms denk ik: dit is geen toeval, dit is zo bijzonder. Dat ik wel op een bepaalde manier wordt ingeschakeld in Zijn Koninkrijk."
Monique Veenstra
Campingpastor"Het was niet te geloven. Iedereen was weg, maar zij was er met haar stacaravan."
Zo was er eens een weduwe die ze al een tijd op haar hart had en hoopte dat ze haar opnieuw tegen zou komen voor een gesprek. "Ik wist dat ze graag het contact met mij wilde en dat het heel belangrijk voor haar was, dat ze ook teleurgesteld was dat we elkaar waren misgelopen."
Het was inmiddels al half oktober. "Vaak is het seizoen dan wel zo’n beetje klaar. Ik voelde me zo bezwaard dat ik haar meerdere keren was misgelopen. Het zat me dwars, ik dacht: hoe zou het met haar gaan?"
Toen ze in de buurt was reed ze opnieuw die kant op, ook al voelde het totaal kansloos. "Het was niet te geloven. Iedereen was weg, maar zij was er met haar stacaravan. We hebben zo’n mooi gesprek gehad. Ik dacht: wat belangrijk dat we dit hebben gehad, anders had ze de hele winter met iets gezeten wat haar dwars zat. Ik voelde: dit is leiding."
Foto's: NKC/Tobias Bos
