Het staat er niet letterlijk, maar uit alles blijkt dat deze verklaring een reactie is op de vorige. ‘Als de Bijbelse waarheid ons als christenen tot standpunten brengt die vergelijkbaar zijn met wat door sommige extreem-rechts wordt genoemd, mag dat ons niet tegenhouden om toch dat Bijbelse geluid te laten horen’. Plat gezegd hebben we na een wat linksige verklaring van christelijke leiders nu een wat rechtsige verklaring van christelijke leiders.

Net als de Micha-petitie is deze verklaring een oproep aan ‘de kerk’ om zich uit te spreken tegen extremisme. De wat rechtsige leiders zien echter andere problemen dan de wat linksige: antisemitisme, cultuurrelativisme en de islam.

De vorige verklaring was opgebouwd uit zes stellingen, de nieuwe heeft er eentje meer, zeven. De opstellers van de tweede verklaring hebben wel humor. De laatste stelling is namelijk letterlijk hetzelfde als de laatste stelling van de Micha-petitie: ‘De profetische stem mag niet verstommen uit angst voor polarisatie’.

Dat is natuurlijk grappig, maar ook interessant. Kennelijk vinden beide groepen christelijke leiders dat er door de kerk te veel onuitgesproken blijft.

Wat moeten wij als christelijke niet-leiders hier nu mee? In ieder geval weten we nu dat er behalve linkse dominees ook rechtse dominees zijn. Vermoedelijk maken de meeste dominees bezwaar tegen deze typering, maar zo noemen wij als eenvoudige burgers het nu eenmaal.