'Mama, ik wens dat papa nooit meer thuiskomt': Froukje verlaat na 23 jaar haar gewelddadige partner
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Jarenlang leefde Froukje Huisman in een relatie waarin geweld steeds normaler werd. Weggaan leek onmogelijk, zelfs toen haar partner veroordeeld werd voor zware mishandeling. Toch bleef ze bij hem: "Je blijft hopen dat iemand verandert." Tot haar zoontje maar één wens had voor kerst: "Mama, ik wens dat papa nooit meer thuis komt."
Let op: dit artikel gaat over huiselijk geweld en femicide. Hulp nodig? Ga naar slachtofferhulp.nl/huiselijk-geweld.
Voor veel mensen is thuis een plek waar je tot rust komt. Een veilige basis. Maar dat geldt niet voor iedereen. Wat voor de één vanzelfsprekend voelt - een gezonde relatie, een veilig thuis - is dat voor de ander allerminst. Voor sommigen is spanning, controle of angst een vast onderdeel van het dagelijks leven.
Geweld binnen relaties komt in Nederland op grote schaal voor, vaak buiten het zicht van anderen. Het speelt zich af in alle lagen van de samenleving, ongeacht opleiding, inkomen of achtergrond. In de meeste gevallen gaat het om mannen die geweld plegen tegen hun partner, meestal een vrouw. De cijfers zijn confronterend: één op de vijf vrouwen in Nederland krijgt met partnergeweld te maken, volgens de Rijksoverheid. En gemiddeld elke acht dagen eindigt dat geweld fataal.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Froukje Huisman (46) is één van die vrouwen: zij zat 23 jaar lang vast in een gewelddadige relatie. Ze ontmoette haar ex-man toen ze vijftien was, een jaar later volgde de eerste klap. Wat begon als een verliefde tienerrelatie, groeide langzaam uit tot iets anders.
De eerste klap kwam toen ze zestien was. Daarna volgden er meer. Ondanks de vele excuses en beloftes dat het beter zou worden, stopte hij niet. Integendeel: het geweld nam toe en werd steeds heftiger. Toch bleef ze bij hem en trouwden ze zelfs: "Het was mijn jeugdliefde. Mijn ex-man was best wel een romanticus, vooral in de beginperiode. Hij regelde een koets met paarden voor onze trouwdag, om mij te verrassen. Ik voelde me echt een prinses."
Drie jaar na de bruiloft werd hij veroordeeld voor zware mishandeling, vrijheidsberoving en bedreiging. Toch bleef ze bij hem: "Je blijft hopen. Hopen dat iemand verandert. Dat hij weer wordt wie hij in het begin was. Je houdt vast aan dat ideaalbeeld waarmee je ooit begon."
Vanuit detentie deed haar ex-man er ook alles aan om haar bij zich te houden. Froukje ontving brieven, tekeningen en smeekbedes: "Hij beloofde te veranderen en in therapie te gaan. En ik was daar heel gevoelig voor op dat moment."
Maar hij kwam zijn beloftes niet na, het werd niet beter. Toen hij weer vrij was, werd Froukjes vrijheid weer ontnomen: "Het geweld volgde zich steeds sneller op en werd steeds heftiger." In de loop der jaren verschoof haar grens steeds verder. Wat eerst ondenkbaar was, werd langzaam normaal. Geweld werd onderdeel van het dagelijks leven. Ondertussen probeerde ze het gezin draaiende te houden, voor haar kinderen.
'Mama, ik wens dat papa nooit meer thuiskomt.'
Totdat haar zoontje iets zei wat alles veranderde. Vlak voor kerst vroeg ze hem wat hij graag wilde hebben. Ze dacht dat hij een step of een game wilde. Maar hij kwam met een heel ander antwoord: "Mama, ik wens dat papa nooit meer thuis komt." Die woorden raakten haar diep. Niet alleen als partner, maar vooral als moeder. Op dat moment besefte ze: zo kan het niet langer. "Ik zei tegen hem: 'jongen, ik zorg dat je hieruit komt.'"
Uiteindelijk vond ze de moed om te ontsnappen. Haar broer hielp haar daarbij: samen met haar jongste zoontje en hun twee hondjes ging ze ervandoor. Ze kwam terecht in een opvanghuis voor slachtoffers van huiselijk geweld. Froukje verlangde naar rust en veiligheid, maar haar broer waarschuwde haar: "Mijn broer zei: 'Froukje, nu begint het pas.'"
Die woorden bleken al snel waar. Froukjes ex-man kon niet verkroppen dat zij bij hem wegging. "Ik heb vooral in de beginperiode veel om me heen moeten kijken. Ik was constant bang. Wat als hij plots opduikt? Wat als hij erachter komt waar ik woon, wat gebeurt er dan?"
"Als ik daar niet terecht was gekomen, weet ik niet of ik hier nog had gestaan. Het is echt mijn redding geweest."
De periode in de opvang was ontzettend zwaar. Niet alleen door de angst, maar ook door schuldgevoel. Ze had het gevoel dat ze haar ex in de steek liet, zó sterk zelfs dat ze erover nadacht om terug te gaan. "Dat gevoel was heel heftig. Juist daarom was het goed dat ik naar die opvang ging. Om afstand te nemen en te beseffen: dit is niet gezond."
Die plek bleek uiteindelijk van levensbelang. "Als ik daar niet terecht was gekomen, weet ik niet of ik hier nog had gestaan. Het is echt mijn redding geweest."
Kijk jij liever via een ander kanaal? Je kunt hier de hele aflevering streamen op NPOstart.
Kabinet komt met plannen om geweld tegen vrouwen te stoppen: gaat dit werken?
Elke 8 dagen wordt er een vrouw vermoord: hoe voorkom je femicide?
