Jamonique had een burn-out door haar kinderen: 'Ik kon het huis wel slopen van frustratie'
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Jamonique Daal-Vredeveld (36) had een parental burn-out, een burn-out veroorzaakt door het ouderschap. Nu droomt ze van een creatief café waar moeders met hun kind tot rust kunnen komen. "Ik ben continu aan het zorgen, maar voelde me onzichtbaar omdat ik de erkenning miste."
“Drie maanden na de geboorte van mijn dochter ging ik weer werken. Maar al snel merkte ik dat ik oververmoeid was”, vertelt Jamonique. Een kantelpunt is het moment dat ze een ongeluk heeft met de auto, met de baby achterin. “Ik reed met veertig kilometer per uur tegen een paaltje aan waardoor de auto op zijn kant belandde. Gelukkig bleef mijn dochter volkomen rustig, maar ik heb mijn man huilend opgebeld, die me op mijn sodemieter gaf. ‘Je gaat niet meer werken’ zei hij.”
Als kind weet Jamonique al dat ze later een groot gezin wil, het liefst met vijf kinderen. “Zelf heb ik vier zussen, dus ik wist hoe leuk dat kan zijn. Toen ik drieënhalf jaar samen was met mijn partner spraken we naar elkaar uit dat een zwangerschap welkom zou zijn. Niet lang daarna, rond mijn dertigste verjaardag, kwam ik erachter dat ik in verwachting was.”
De zwangerschap ontstaat een stuk eerder dan het stel verwacht had. “Toen ik de uitkomst van de test zag, was ik meteen heel blij. Ik was alleen thuis, dus de eerste die ik het nieuws bracht was onze kat. ‘Je wordt oma!’ zei ik gekscherend. Bij mijn partner zag ik later al het bloed uit zijn gezicht wegtrekken, hij werd echt lijkbleek. Ik verzekerde hem toen dat ik alles al had uitgedacht en dat ik alles zou regelen.”
Er breekt een onwijs drukke periode aan waarin Jamonique veel stress ervaart. Hun huis moet gerenoveerd worden en beiden werken ook nog lange dagen. “Het was een chaotische tijd. Ik werkte destijds ver weg en zat heel wat uurtjes in de auto. Omdat ik zo moe was, viel ik weleens twee minuten in slaap achter het stuur. Het is een wonder dat we er nog zijn.”
Dat ze een meisje verwachten, is voor Jamonique een droom die uitkomt. “Het eerste kind moet een meisje zijn, voelde ik. Ik ben blij dat mijn baarmoeder daarnaar geluisterd heeft. Zelf heb ik zulke mooie herinneringen aan bij mijn vader op schoot zitten en dat hij mijn haren kamt en mijn hoofd masseert. En dat kroelen, dat wilde ik met mijn dochter doen.”
Jamonique
"Ik voelde me zo schuldig dat ik de verloskundige opbelde en zei: 'Ik maak mijn kind dood, want ze drinkt niet'."
De bevalling verloopt echter allesbehalve prettig. “Het was heel zwaar, en mijn lichaam heeft daar een licht trauma aan overgehouden. Maar Alhena was een rustige baby. Slapen deed ze geweldig, maar borstvoeding geven lukte niet. Ik weet nog dat ik me daar zo schuldig over voelde dat ik de verloskundige opbelde en zei: ‘Ik maak mijn kind dood, want ze drinkt niet’. Flesvoeding ging gelukkig wel.”
Jamonique stopt met werken, maar is als kersverse moeder nog altijd moe, uitgebrand en enorm prikkelbaar. “Ik ging naar de huisarts, die constateerde dat ik een veel te hoge bloeddruk had. Maar een lichamelijke oorzaak kon hij niet vinden. Pas toen ik mensen sprak die hetzelfde hadden meegemaakt, hoorde ik van de term ‘parental burn-out’. Dat bleek ik te hebben.”
Die burn-out werkt nog steeds door als ze vier jaar na de geboorte van haar dochter een zoon krijgt, en een jaar later nog een zoon. “Dat de jongens zo dicht op elkaar geboren werden, was niet zo gepland. En dat hakte er ook behoorlijk in moet ik zeggen. Ik heb vaak genoeg huilend tussen die twee krijsende baby’s gerend om ze allebei stil te krijgen. Al die slapeloze nachten. Soms kon ik het huis wel slopen van frustratie, grommend en gillend.”
Een symptoom dat bij de parental burn-out hoort, is voor Jamonique dat ze slecht tegen geluid kan. “Alles kwam hard binnen, zelfs het gekauw van mijn dochter. Terwijl ik weet dat ze moet eten. Maar als ik de kinderen hoorde ademen, praten of eten, dacht ik al: ga weg en blijf van me weg. Ik begon ook steeds meer tegen mijn kinderen te schreeuwen. Mijn man zei dat hij me zo niet kende.”
Het moederschap geeft haar dus een burn-out. “Als moeder wordt van mij verwacht dat ik aan alles denk. Aan alle afspraken van de kinderen, hun vitamine-inname, hun eten, school, de zorg, en ga zo maar door. Ik heb nu de luxe dat ik thuis kan blijven, maar het moederschap is keihard werken. En ik krijg daarvoor geen beloning op mijn bankrekening, terwijl mijn man die wel krijgt. Ik krijg alleen een grote mond, vieze luiers en een heleboel tranen. Ik was continu aan het zorgen, maar voelde me onzichtbaar omdat ik de erkenning en waardering miste.”
Jamonique zucht. “Begrijp me niet verkeerd: ik hou van mijn kinderen, maar ik mis ook mijn slaap, mijn verstand en mijn libido. Want die is er ook amper door alles waar ik aan moet denken. Ik heb geen tijd om nu veel energie in ons huwelijk te steken – ik heb al amper tijd om voor mezelf te zorgen. Terwijl ik mijn partner ook mis, de band die we hadden. Gelukkig vertellen anderen me dat ook dit normaal is, en dat je als stel weer naar elkaar terug kunt groeien als de kinderen iets ouder zijn. Het was een geruststelling dat iemand van buitenaf dat zei.”
Het helpt Jamonique om van anderen te horen dat ze niet alleen is in het voelen van zoveel druk. “De bevestiging van anderen dat het met kleine kinderen pittig is en dat het beter wordt, heeft me geholpen uit de burn-out te komen. Het gaf me een boost en energie. En ik weet nu ook beter wat helpt, zoals kleine momenten met mijn man. Bijvoorbeeld wanneer we voordat de kinderen wakker worden samen theedrinken en praten.”
Esther mist de tijd waarin ze nog geen kinderen had: 'Het is zwaar altijd 'aan' te moeten staan'
“Ik voel nu ook beter aan wanneer ik prikkelbaar en moe begin te worden, en dan probeer ik dingen bewust te versimpelen of los te laten. Dan laat ik de was voor wat het is, of vraag ik de buurvrouw of ze op kan passen zodat ik even kan sporten of alleen thee kan drinken. Ik heb geleerd me daar niet meer schuldig over te voelen en niet te veel van mezelf te verwachten.”
"Mijn kinderen zijn echt mijn kopje espresso in de ochtend."
Ondanks de burn-out die ze erdoor kreeg, wil Jamonique het moederschap niet missen. Haar dochter is nu bijna zes jaar, haar oudste zoon één en haar jongste zoon negen maanden oud. “Mijn kinderen zijn zo energiek, ze leven het leven zo vol. Elke dag persen ze er al hun energie uit, en dat bewonder ik aan ze. Mijn kinderen zijn echt mijn kopje espresso in de ochtend, ze geven me zo’n energieboost.”
Ze vindt het mooi dat het ouderschap haar nieuwe dromen heeft gegeven. “Het voelt alsof mijn kinderen me op de juiste koers hebben gezet. Mijn droom is om later een café te openen waar moeders met kinderen kunnen knutselen. Zo’n plek miste ik toen ik zelf mijn dochter kreeg.”
Wat ze aan andere moeders zou willen meegeven, is dat delegeren geen teken is van zwakte. “Ik wilde alles zelf doen, maar eigenlijk moest ik dingen uit handen geven. En neem elke dag een paar minuten voor jezelf. Neem die lange douche of maak die wandeling.”
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
In Dit is de kwestie (EO) gaat presentator Johan Eikelboom verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending hier.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
Esther mist de tijd waarin ze nog geen kinderen had: 'Het is zwaar altijd 'aan' te moeten staan'
1 op de 5 ouders heeft parental burn-outverschijnselen: hoe houden we gezinnen overeind?
Esther: 'Soms denk ik: vond ik mijn dochter maar dood in bed, dan zou ze op een betere plek zijn'
