Esther mist de tijd waarin ze nog geen kinderen had: 'Het is zwaar altijd 'aan' te moeten staan'
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Esther Hoffmans (39) ervaart het ouderschap soms als loodzwaar en is daar open over. "Ik wilde lange tijd de perfecte moeder uitstralen, maar hield dat niet vol."
“Ik mis het leven dat ik had voordat ik moeder werd. De tijd waarin ik niet met zoveel schema’s en mensen rekening hoefde te houden en onbezonnen ‘ja’ op spontane plannen kon zeggen. Die vrijheid.”
Esther en Job zijn anderhalf jaar samen als ze in verwachting raken van hun eerste kind. “Ik was toen dertig jaar, en we waren er eigenlijk helemaal niet mee bezig. We waren een weekendje weg naar Dublin, en ik weet nog dat ik me heel moe voelde. Normaal gesproken was ik met Job ’s avonds laat de kroeg in geweest, maar nu was ik daar echt te moe voor. Dat vond Job al niets voor mij. Ook de vliegreis trok ik deze keer slecht.”
Een week later gaat Esther ook met vriendinnen een weekendje weg. “Ik weet nog dat ik toen begon te beseffen dat ik lang niet ongesteld was geworden. En ik was het altijd regelmatig. Ik zei tegen een vriendin dat ik weleens zwanger kon zijn. Bij thuiskomst deed ik die test, terwijl ik eigenlijk al wist dat ik in verwachting was. Naar de uitslag kijken durfde ik niet.”
Als Job de uitslag van de test ziet, doet hij een dansje. “Zwanger! Ik legde mijn handen op mijn buik, blij en met een onwerkelijk gevoel. Als jut en jul hebben Job en ik toen de huisarts opgebeld: wat moeten we nu doen?”
Esther Hoffmans
"Als jut en jul hebben Job en ik toen de huisarts opgebeld: wat moeten we nu doen?"
Hun dochter wordt al op de eerste dag van Esthers verlof geboren. “Dat was wel even schakelen, want ik had me verheugd op vier vrije weken waarin ik nog met vriendinnen kon gaan lunchen en een soort vakantie kon vieren. Ik weet nog goed hoe onwerkelijk het voelde om van het ziekenhuis naar huis te rijden met een baby in een Maxi-Cosi op de achterbank. Job vroeg steeds: ademt ze nog? Die eerste week voelde ik me echt een prinses, dankzij de kraamhulp in huis die alles voor ons deed en al die lieve kaartjes die we ontvingen.”
Esther is een trotse moeder. “Onze dochter huilde wel heel veel, dus het eerste halfjaar hadden we veel gebroken nachten. Maar het ging allemaal nog goed. We gingen bewust voor een tweede kindje, die twee jaar na onze dochter werd geboren, een zoon. Ik merkte meteen dat het pittiger was met twee kinderen, met één die rondliep en de ander die de fles kreeg. Het ging echter nog goed, dat eerste jaar van de tweede, dus besloten we voor een derde te gaan.”
“Maar toen ik tweeënhalf jaar daarop bevallen was van nog een zoon, begon ik het ouderschap echt heel zwaar te vinden, met een kind dat naar school moest, een peuter die naar de peuterspeelzaal ging en een baby die gevoed moest worden.”
"We merkten dat we uit heel andere gezinnen kwamen, met andere gewoontes."
Het is vooral het leven op de klok en de inperking van vrijheid die bij Esther zorgt voor oververmoeidheid. “Je zit echt in een rollercoaster die maar doorgaat. Ik zorgde nog voor een baby, maar moest mijn oudste van vier al echt opvoeden met normen, waarden en regels. Als je als ouder dan een keer scheldt, hoor je dat later terug uit de mond van je kind. En we merkten dat mijn partner en ik uit heel andere gezinnen kwamen, met andere gewoontes. Terwijl we nu samen aan het roer moesten staan. Dat was voor ons ook ingewikkeld. Ik ben bijvoorbeeld niet zo streng als het gaat om suiker of bedtijd, terwijl Job veel meer van de structuur en regels is.”
In die periode is Esther prikkelbaar en moe. “Naast het zorgen voor de kinderen, werkte ik ook. Mijn vriend en ik hebben dat altijd gelijk verdeeld: allebei twee tot drie dagen werken en de andere dagen thuis. Ik heb het ook altijd als fijn ervaren om ook nog buitenshuis te werken, om even niet in die ouderrol te zitten. In mijn werk sta ik in mijn kracht. Maar wat ik vooral zwaar vond, is dat ik altijd ‘aan’ moest staan en zo op de klok moest leven. Ik miste het om echt even eigen tijd te hebben.”
Wat Esther die periode helpt, is er met anderen over te praten. “Natuurlijk veel met mijn partner, maar ook met vriendinnen. Dat ouder zijn leuk, maar ook loodzwaar is. En het maandelijks bezoeken van een coach helpt me bij mijn zelfontwikkeling. Wie ben ik en wat vind ik belangrijk? Van ouders op het schoolplein kreeg ik te horen dat ze mijn openheid over de lastige kant waardeerden.”
Esther heeft ook geleerd om soms tegen dingen ‘nee’ te zeggen, om zichzelf rust te gunnen. “Want als ik omval, kan ik er ook niet voor de kinderen zijn. Ik wilde lange tijd de perfecte moeder uitstralen – beïnvloed door sociale media – en er altijd tiptop uitzien. Ook naar de supermarkt ging ik het liefst niet zonder mascara op. Maar met drie kleine kinderen lukte dat helemaal niet meer. En dan voelde ik me daar weer vervelend over. Ik vergeleek me ook met andere ouders op het schoolplein, en dat kon me onzeker maken. Maar ik weet door erover te praten met anderen dat de buitenkant niets hoeft te zeggen over hoe het met iemand gaat. Net als dat het materiële niets hoeft te zeggen over het mentale.”
"Ik vergeleek me met andere ouders op het schoolplein, en dat kon me onzeker maken."
Inmiddels is haar dochter negen en zijn haar zonen zeven en vier jaar. “Ik voel me verantwoordelijk voor het geluk van mijn kinderen, en dat is maar ten dele goed. Ik hoop dat mijn kinderen erbij horen en het fijn hebben, daar voel je je als ouders verantwoordelijk voor. Maar je bent er niet altijd bij, en je kind moet zelf met tegenslagen om leren gaan en ontdekken waar het geluk vindt. Ik moet leren om los te laten. Mijn kinderen maken mij dus enorm bewust van mezelf. Ze spiegelen me, waardoor ik ook weer aan mezelf wil werken.”
In de verre toekomst hoopt Esther met haar kinderen en kleinkinderen aan een lange tafel te kunnen zitten met de feestdagen. “Tegelijkertijd weet ik: reken je niet rijk. Je weet niet hoe het loopt, of we gezond blijven en of mijn kinderen weer kinderen krijgen. Ik kan ook dromen van de tijd waarin onze kinderen het huis uit zijn en Job en ik weer samen op reis kunnen gaan, of weekendjes weg. Job zegt dan dat ik meer in het nu mag leven. Dus dat probeer ik.”
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
In Dit is de kwestie (EO) gaat presentator Johan Eikelboom verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending hier.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
1 op de 5 ouders heeft parental burn-outverschijnselen: hoe houden we gezinnen overeind?
Jamonique had een burn-out door haar kinderen: 'Ik kon het huis wel slopen van frustratie'
Esther: 'Soms denk ik: vond ik mijn dochter maar dood in bed, dan zou ze op een betere plek zijn'
Jenny’s beperkte zoon kan nergens terecht: 'Ons leven draait volledig om zijn zorg'
