
Leestijd: 4 minDoor Stijn de Jong
Louise Wagenvoort was jarenlang mantelzorger voor haar zoon Mees (17). Hij woont sinds kort in een instelling, omdat de zorg voor Louise te zwaar werd. "Ik heb hem graag om mij heen, maar hij vraagt enorm veel van mij."
Mees heeft een meervoudige beperking en heeft 24 uur zorg nodig. Hij is sinds kort uit huis en woont in een instelling, omdat de zorg voor Louise te zwaar werd. "Ik heb hem heel graag om me heen, maar ik ben ook heel blij als hij weer gaat. Dat is heel vervelend om te zeggen, maar dat is zo. Ik kan erg van hem genieten; van de gekkigheid, de grapjes die hij maakt, de humor. En ik ga graag met hem op pad."
Maar ze vindt het dus ook fijn als hij weer gaat: "Omdat ik ook voel dat hij enorm veel vraagt. Niet alleen van mij, maar van ons allemaal." Louise mist het om een gewoon gezin te kunnen zijn en ook net zoveel aandacht te geven aan haar andere kinderen, Liam en Roos. "Als hij in de instelling is, is er ook ruimte om dingen voor onszelf te doen en vrienden te bezoeken."
Mees praat niet. "De mensen die hem goed kennen, zijn zijn stem. Toen hij in de instelling ging wonen, moesten de mensen zijn taal leren verstaan." Dat proces heeft tijd nodig. "In die periode hebben we ondervonden dat de zorg voor hem zo complex is dat het niet altijd aansluit bij wat hij nodig heeft." Het zorgt ervoor dat Louise voortdurend met de zorg moet meekijken. "Ondanks alle goede intenties, want die zijn er echt. Het is een prachtige plek en een heel fijn team."
Louise Wagenvoort
Was jarenlang mantelzorger voor haar zoon Mees"Ik moet blijven solliciteren, terwijl de huisarts zegt: je hebt zeker een jaar nodig om de oude Louise te worden."
Een dag in de week komt Mees thuis. "Dat is heel fijn, maar ik merk ook direct hoe zwaar de zorg is en was. De zorg voor hem vraagt honderd procent alertheid. Dat heeft te veel van me gevraagd. Er zijn veel momenten geweest de afgelopen jaren waarin ik dacht: ik weet niet of ik dit nog heel lang volhoud. Maar je hebt geen keuze als ouder van een zorgintensief kind om te blijven liggen als alles je bij de handen afbreekt."
Door de zorg kan Louise geen ander werk doen. "Ik heb geen carrière opgebouwd. Ik heb veel te veel gevraagd van mezelf." Ze kreeg een inkomen als mantelzorger vanuit het persoonsgebonden budget (pgb) voor Mees. "Op het moment dat je kind ergens anders gaat wonen of onverhoopt overlijdt, dan valt de pgb weg. Je hebt geen recht op een WW-uitkering of pensioenopbouw, waar een andere werknemer wel recht op heeft."
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Op dit moment worstelt Louise met burn-outverschijnselen. Om haar hoofd financieel boven water te houden, moet ze blijven solliciteren. "Terwijl de huisarts zegt: je hebt zeker een jaar nodig om de oude Louise te worden."
Ze maakt zich grote zorgen over de toekomst. "Voor mezelf misschien nog wel op de laatste plaats. Maar voor Mees, hij moet de zorg ontvangen. Hij spreekt niet, dus hij kan niet aangeven wat hij mist." En ze maakt zich zorgen om Liam en Roos: "Zij maken zich ook zorgen om Mees. En als er nog meer grote bezuinigingen komen op de zorg, ben ik bang dat wij weer moeten gaan mantelzorgen."
In Dit is de kwestie (EO) gaat presentator Johan Eikelboom verder over dit onderwerp in gesprek. Kijk de uitzending hier terug:
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.



