Ernstig zieke Christien heeft zorg nodig, maar buren verhinderen mantelzorgwoning voor haar zoon: 'Voelt machteloos'
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Wat als je buren je dromen dwarsbomen? Christien Hop (61) en haar man willen op hun terrein een mantelzorgwoning bouwen waarin hun zoon kan gaan wonen, zodat hij in de toekomst voor zijn ouders kan zorgen. Zonder duidelijke reden blijven de buren dwarsliggen, terwijl de noodzaak van de mantelzorgwoning acuut is. "We staan machteloos, omdat de zaak tussen de gemeente en de buren is, al gaat het over ons."
"Ik kan gewoon niet begrijpen dat je andere mensen zoiets niét zou gunnen, dat je bewust iemands leven kapotmaakt. Dat maakt me verdrietig. Het is heel raar dat iedereen voor je klaarstaat, maar dat je wordt tegengewerkt door je buren. Blijkbaar doen mensen elkaar dat aan."
Al jaren wachten Christien en haar gezin op toestemming om de mantelzorgwoning op hun weiland in Hierden – waar ze al 35 jaar wonen – te kunnen gaan bouwen. "Twee jaar geleden hebben we de vergunning bij de gemeente aangevraagd. Die hebben we in oktober 2024 ook gekregen. We hadden alles volgens de regels gedaan en waren klaar om te gaan bouwen. Ons huis hadden we al verkocht. Maar op de allerlaatste dag dat er bezwaar kon worden gemaakt, deden de buren dat."
Het gaat om één van de acht buren van Christien, die het verste van haar en haar man afwoont. "Ik heb vaak geprobeerd een praatje met deze buren te maken, maar ze willen niet met ons praten. Wij, en de andere buren, zien hen ook nooit buiten. Niemand kent ze. De twintig jaar dat ze hier wonen leiden ze een heel besloten leven."
De buren maken in december 2024 bezwaar. Dat bezwaar is vooral gericht op de paarden die Christien houdt. "Ze kwamen met een bizarre eisenlijst en zeiden dat als we daaraan zouden voldoen, ze hun bezwaar voor de bouw van de mantelzorgwoning zouden intrekken. Zo mochten we van hen geen paarden meer in de wei hebben, geen omheining plaatsen, niet langer sproeien of bemesten en geen trekker meer gebruiken. Dit zijn activiteiten die in agrarische gebieden gewoon zijn toegestaan en die wij bovendien zeer beperkt uitvoeren. Wij hebben vijf stokoude paarden die rustig in de wei staan. Meer niet."
Aan de eisenlijst kunnen en willen Christien en haar man niet voldoen. "Die dieren zijn mijn passie en leven. Bovendien heeft iedereen hier in de omgeving paarden. Er is toen een zitting geweest bij de gemeente waarbij de buren de vraag werd gesteld: ‘Waarom hebben jullie een probleem met de bouw van de mantelzorgwoning?’ Daar hadden ze eigenlijk geen antwoord op. Tot op de dag van vandaag is het een groot vraagteken waarom ze dwarsliggen."
Zorgen voor elkaar als familie is voor Christien en haar gezin heel belangrijk. "Toen mijn eigen moeder alzheimer kreeg, heb ik haar twee jaar verzorgd, tot het einde toe. Ik was vier keer per dag bij haar. Kort daarna hebben we met liefde intensieve mantelzorg verleend aan mijn schoonouders en later ook aan mijn vader, die darmkanker had. Zorgen voor elkaar zit er helemaal in, en onze vier kinderen helpen ook altijd mee."
De mantelzorgwoning waarin Christien haar (schoon)ouders heeft verzorgd, moet vervangen worden door een mantelzorgwoning met een officiële indicatie. "Daarin zouden één van mijn zoons met zijn vriendin dan gaan wonen. Het idee was dat zij in de toekomst mantelzorg aan ons zouden kunnen verlenen. Voor hen was het ook aantrekkelijk om op ons terrein te komen wonen met deze krappe woningmarkt. Maar voordat we mochten gaan bouwen, moesten we het terrein schoon opleveren. Ons eigen huis hadden we verkocht en we zouden twee nieuwe huizen op ons terrein gaan bouwen. We wonen nu in een schuur van 24 vierkante meter, dat was bedoeld als tijdelijke oplossing. Maar toen begon de ellende met de buren. Net nu de noodzaak voor de mantelzorgwoning enorm is toegenomen."
In mei 2025 wordt Christien namelijk met spoed naar het ziekenhuis gebracht. "Ik bleek een hersentumor te hebben. Daar ben ik aan geopereerd, maar helaas is tijdens de operatie alles misgegaan wat er mis kon gaan. De hypofyse is ernstig beschadigd, evenals het hersenvlies. Omdat mijn hypofyse niet meer werkt, wordt alles nu door medicatie op peil gehouden, zoals mijn stresshormoon- en vochtbalans. De tumor hebben ze niet compleet weg kunnen halen, dus het is onzeker hoe het nu verdergaat, onzeker hoe snel die tumor groeit. Ik word in elk geval niet meer beter."
De mantelzorgwoning: wat begint als een lange termijnvisie, is nu ineens harder nodig dan ooit. Christien mag vanwege haar kwetsbare gezondheid namelijk amper alleen zijn. "Dat is het zure." Christien zucht. "Mijn kinderen hebben zelfs, zonder mijn weten, een brief geschreven naar de buren die bezwaar maken om uit te leggen dat ik ziek ben en mantelzorg nodig heb. Daar hebben ze nooit op gereageerd."
De twee woningen – de mantelzorgwoning voor hun zoon en het nieuwe huis voor Christien en haar man – zouden er al bijna een jaar hebben gestaan als de buren niet dwars zouden liggen. "De procedures nemen allemaal veel tijd in beslag. De advocaat van de buren heeft namelijk ook een kleine fout in de vergunning gevonden, waardoor de 800 pagina dikke vergunning aangepast moest worden. Afgelopen week is de uitslag gekomen over of het bezwaar van de buren toegestaan is. Gelukkig is het afgewezen. Maar ondanks dat dit positief nieuws is, zijn we bang dat ze naar de Raad van State gaan om in hoger beroep te gaan. Daar hebben ze tot eind april de tijd voor, dus ze zullen het wel weer op de allerlaatste dag indienen."
Christien zucht. "Ik kan gewoon niet begrijpen dat deze buren zich er goed bij voelen over iemands gezondheid en leven te bepalen. Afgelopen winter heb ik bijna niet geslapen door dit hele gedoe. Het zit de hele tijd in mijn hoofd. Ik vind het lastig om aan te zien dat mijn zoon en zijn vriendin nu duur moeten huren, en niet weten wanneer ze in de mantelzorgwoning kunnen gaan wonen. En bedenk ook dat hoe langer het duurt, hoe duurder het bouwen wordt."
Nog een winter in de schuur wonen, gaat niet volgens Christien. "Mijn man heeft het er heel moeilijk mee dat ik zo ziek ben, hij durft me amper alleen te laten. Ook mijn zoon staat altijd stand-by. Soms word ik midden in de nacht wakker omdat ik niet weet wat de toekomst is. Binnenkort worden we voor het eerst opa en oma, daar verheug ik me op. Tegelijkertijd vind ik het heel jammer dat we mijn dochter niet kunnen helpen met oppassen bij ons thuis. Daar is nu simpelweg geen ruimte voor."
"Al dit gedoe was gewoon niet nodig geweest. We willen gewoon wonen, we willen gewoon kunnen mantelzorgen op ons eigen terrein. Ondertussen staan we machteloos, omdat de zaak tussen de gemeente en de buren is, al gaat het over ons. Van het wachten worden we knettergek. Ondertussen gaat mijn gezondheid achteruit. We willen nu van die woningen kunnen genieten, nu het nog kan."
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
In Dit is de kwestie (EO) gaat presentator Johan Eikelboom verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending hier, of kijk via NPO Start.
Batya (21) heeft burn-out van zorg voor haar dochter met handicap: 'Toch draagt God mij'
Jerne (16) is mantelzorger voor zijn broertje: 'Ik ben het gewend veel te helpen'
Tamara’s kinderen zijn haar mantelzorgers: 'Ik hoor voor mijn kinderen te zorgen, niet andersom'
Veel obstakels als je een mantelzorgwoning wilt plaatsen: 'Onze buren liggen dwars'
