Pamela Pennock (50) is naar eigen zeggen een politieagent in hart en nieren. Al jong weet ze dat ze agent wil worden. Maar als haar droom eindelijk is uitgekomen, overkomen haar dingen die een te zware tol eisen. "Ik heb mezelf zo lang volgehouden dat het geen PTSS was en wilde het tegendeel bewijzen."
“Het zwaarste aan mijn werk als politieagent vond ik dat ik altijd degene was die het slechte nieuws bracht. Aan ouders vertellen dat hun kind niet meer thuiskomt. Maar ook baby’s reanimeren, zware ongevallen met dodelijke afloop, verhangingen en drenkelingen. Ik heb het allemaal meegemaakt, en ik zal het nooit meer vergeten, maar degenen wie ik het nieuws moest brengen al helemaal niet.”
Pamela weet al jong dat ze later bij de politie wil werken. “Ik wilde mensen helpen, dat stond bij mij hoog in het vaandel. Mijn opa, met wie ik een goede band had, was brandweerman en hij vertelde me over wat hij meemaakte. Ik wilde dus ook in die hoek iets doen, en dan leek boeven vangen me geweldig.”
Op haar 23ste solliciteert ze bij de politieacademie. “Ik was door de hele selectie en moest alleen nog de sporttest doen. Maar toen bleek ik zwanger van mijn oudste dochter! Dan mag je de test pas een paar maanden na je bevalling doen. Ik zette mijn politiedroom op pauze omdat ik de opleiding niet wilde combineren met een jong gezin, en ben uiteindelijk bij een bank gaan werken.”
Pamela Pennock
Politieagent met PTSS"Om me heen zag ik collega’s naar buiten rennen als er een melding was. Dát wilde ik veel liever doen."
Jaren later, als Pamela 35 jaar is en inmiddels twee dochters heeft, wordt ze door een kennis op een vacature bij de politie gewezen. “Het ging om aangiftes opnemen op het politiebureau. Dat wilde ik wel, en ik werd aangenomen. Maar om me heen zag ik collega’s naar buiten rennen als er een melding was. Dát wilde ik veel liever doen. Dus na twee jaar ben ik met de politieacademie begonnen en ben ik hoofdagent geworden.”
Die eerste periode werkt Pamela met veel plezier als agent op straat. “Ik vond alles leuk, van bonnen schrijven tot boeven vangen bij inbraken. Het leukste vond ik dat je in groepsverband aan het werk bent met je collega’s, dat je elkaar echt moet vertrouwen. Je collega’s worden je tweede familie. En elke dat is een verrassing. Het enige dat je zeker weet is je roepnummer van die dag.”
In de jaren die volgen maakt Pamela ook veel heftige incidenten mee. “Op een gegeven moment kreeg ik herbelevingen en nachtmerries van een aantal incidenten. Zonder dat ik het zelf doorhad, trok ik me meer terug en was mijn lontje korter. Ik dacht vooral dat ik het gewoon druk had en dat het daardoor niet gek was dat ik slechter sliep.”
“Aan mijn chef vertelde ik laconiek over een levensechte herbeleving die ik had gehad, waarbij een motorrijder om het leven was gekomen. Bij mijn chef gingen toen alarmbellen af, want die vond dat wat ik vertelde over wat ik had meegemaakt niet paste bij de luchtigheid van mijn toon.”
De teamchef van Pamela zorgt ervoor dat ze gesprekken moet voeren en getest wordt door het ARQ. “Je krijgt onderzoek en gesprekken met een psycholoog en psychiater. Ik dacht: als ik dit riedeltje afwerk, dan gaat het straks weer goed. Maar ik merkte juist dat ik mijn trauma’s niet meer weg kon stoppen en dat ik er dag en nacht last van had.”
Uiteindelijk krijgt Pamela de diagnose complexe, chronische PTSS. “Dat was pittig. Ik heb mezelf zo lang volgehouden dat het niet zo was en wilde het tegendeel bewijzen. Want ik schaamde me er ook voor. Was ik dan niet de grote, sterke politieagent die ik dacht te zijn?”
Alhoewel de meeste collega’s begripvol reageren, krijgt Pamela ook te horen: ‘Jij PTSS? Ik had jou anders ingeschat’. Ook in haar omgeving merkt ze dat mensen erover praten als ‘weer zo’n moderne ziekte’. “Dat maakt het schaamtegevoel alleen maar groter, en mijn bewijsdrang dus ook. Ik was heel hard voor mezelf.”
"Ik merkte dat ik mijn trauma’s niet meer weg kon stoppen en dat ik er dag en nacht last van had."
Pamela is blij dat haar teamchef vijfeneenhalf jaar geleden zo doortastend heeft gehandeld. “Ik werd snel getest en dat is belangrijk voor mijn herstel, want met die diagnose kon ik doorpakken met traumatherapie als EMDR. In eerste instantie werkte ik ook nog door en had ik een keer in de week therapie. Maar na een halfjaar werd die therapie zwaarder en had die een langere nasleep. Na anderhalf jaar was de therapie afgerond, maar omdat ik nog steeds moeite heb met grenzen aangeven en merk dat ik niet alles meer kan, ga ik nog een keer per maand naar een psycholoog. Vooral om met de PTSS te leren leven.”
Door de PTSS kan Pamela niet meer op straat werken als agent. “Ik kan niet meer in contact komen met dood en verderf. Ook kan ik niet lang in een hele drukke omgeving zijn. En motorrijden kan ik niet meer, en spontane uitjes lukken niet meer terwijl ik dat voorheen altijd deed. Ik kan nog maar maximaal drie uurtjes ‘aanstaan’ voor ik overprikkeld ben. Ik leg het vaak zo uit: als je tegen een auto duwt waar een alarm op zit, gaat het alarm af. Door mijn PTSS heb ik een heel scherp afgesteld alarm, waardoor die nog sneller afgaat.”
Allerlei verschillende dingen kunnen ervoor zorgen dat dat alarmsysteem bij Pamela afgaat. “Als een motor hoog in zijn toeren rijdt, de geur van benzine, harde geluiden, als iemand schreeuwt op straat, en soms weet ik niet eens wat me triggerde als ik mijn alarmsysteem begint met loeien.”
Pamela’s dochters hebben hun moeder van dichtbij zien veranderen door de PTSS. “We hebben er kostbare jaren door verloren, maar mijn meiden – inmiddels 21 en 25 jaar – steunen me. Als ze merken dat ik in een winkel verkramp, pakken ze mijn hand en zijn ze extra zorgzaam. Natuurlijk wil je niet de moeder zijn die ziek is, waar rekening mee moet worden gehouden. Voor mijn gevoel faal ik dan als moeder, maar ik kan er niet omheen. Hier praat ik ook over met mijn therapeut.”
Gelukkig gaat het steeds een heel klein stukje beter met Pamela. “De ene dag is beter dan de andere. Ik heb wel het idee dat ik beter met de PTSS ben leren omgaan. Maar het blijft zwaar. Ook is het traject lastig om binnen de politie een nieuwe werkplek te vinden, en loop ik tegen veel dichte deuren aan, terwijl ik nog altijd kwaliteiten heb die bij de politie kunnen worden ingezet. Ik ben een politieagent in hart en nieren. Op dit moment ben ik gedetacheerd bij een extern re-integratiebureau. Ik hoop dat ik weer een fijne plek kan vinden binnen de politie, dat ik misschien agenten zelf kan helpen.”
In Dit is de kwestie (EO) gaat presentator Johan Eikelboom verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending hier.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
PTSS door politiewerk: 'Het werk dat we doen op straat is niet normaal'
Zorg- en politiepersoneel minder gewaardeerd: is de overheid de rotte appel?
Katie Vlaardingerbroek heeft PTSS maar werd jaren van kastje naar de muur gestuurd: 'Heb 30 keer mijn verhaal verteld'
