Annekes dochter is al twaalf jaar vermist: 'Bij iedere vrouw kijk ik of het Rebecca is'
Leestijd: 6 minDoor Lydia Kruin-Fris
Leestijd: 6 minDoor Lydia Kruin-Fris
Het leven van Anneke van Andel (68) staat al twaalf jaar stil, vanaf het moment dat haar dochter Rebecca, toen 30 jaar, vermist raakte. "De vermissing van Rebecca heeft impact op mijn hele leven, het speelt altijd in mijn hoofd."
“Het moeilijkste aan de vermissing van mijn dochter is de angst dat er iets ergs met haar is gebeurd. Mijn moederhart breekt bij de gedachte dat ze ongelukkig is of was.”
Twaalf jaar geleden staat Anneke in de keuken het eten te bereiden als de telefoon gaat. Het is de man van Rebecca. Omdat hij normaal gesproken nooit contact opneemt met zijn schoonouders, is Anneke direct gealarmeerd.
“Hij vroeg of Rebecca misschien bij ons thuis was. Dat was niet zo. Mijn man en ik zijn toen meteen in de auto gestapt en langs alle plekken gereden waar onze dochter regelmatig kwam, maar Rebecca was nergens te bekennen. Terwijl haar telefoon en portemonnee nog thuis lagen. Drie maanden lang is het hele gebied door de familie en de politie uitgekamd zonder een spoor van haar te vinden.”
Anneke van Andel
Moeder van de vermiste Rebecca"Drie maanden lang is het hele gebied door de familie en de politie uitgekamd zonder een spoor van haar te vinden."
Eén van die plekken die Anneke en haar man direct bezoeken is het eilandje waar ze graag met haar paard kwam. “Al van jongs af aan is Rebecca gek op paarden, haar hele leven draaide om die dieren. Toen ze twee was, had ze al haar eigen paard. Ook als tiener was ze veel bij de paarden te vinden. Als ik Rebecca kwijt was, of als ze niet kon slapen, ging ze stiekem het huis uit en bij haar paard liggen. Dan vond ik haar daar, liggend tegen een paardenhoofd, diep in slaap.”
Rebecca was een pittige puber, vertelt Anneke, maar is ook iemand die klaarstaat om mensen te helpen. “Ze stond vooraan om oudere of zwakkere mensen tot hulp te zijn. Al ging dat soms wel met kattenkwaad gepaard. Zo verveelde haar opa zich bijvoorbeeld in het tehuis waar hij zat, en dan haalde Rebecca hem stiekem op om met hem een paardrijritje te maken. Of ze smokkelde huisdieren mee het tehuis binnen om de mensen daar te vermaken.”
"Soms smokkelde ze huisdieren mee het tehuis binnen om de mensen daar te vermaken."
Als Anneke herinneringen ophaalt aan Rebecca, denkt ze vooral terug aan vrolijke momenten. “Ik weet nog heel goed dat Rebecca op haar zestiende of zeventiende een wedstrijd ging rijden. Ze was zo zenuwachtig en maakte zich zo druk dat ik haar een kalmeringstabletje gaf. Maar die werkte pas ná de wedstrijd, waarin ze trouwens tweede werd. Ze was zo moe en suf geworden dat ik haar naar huis begeleidde en met kleren en al in bed heb gelegd. Wat hebben we achteraf gelachen!”
Ook al is de vermissing van Rebecca al twaalf jaar geleden, toch is Anneke nog altijd alert en blijft ze hopen op een teken van leven van haar dochter. “Er wordt wel gezegd dat ze waarschijnlijk suïcide heeft gepleegd, maar als moeder voel ik dat ze dat niet heeft gedaan. Rebecca deed niet wat je verwachtte. Zelf denk ik dat ze gevlucht is of dat haar iets is aangedaan.”
In de eerste periode van Rebecca’s vermissing zit Anneke vooral in de ‘zoekstand’, en geeft ze haar verdriet weinig ruimte. “Ik heb wel een paar keer zachtjes gehuild, maar dacht vooral: ik ben niet zielig, mijn dochter is zielig. Ik moet sterk zijn voor haar. En nog steeds doen we alles om haar te vinden, van detectives tot politiehonden en het in leven houden van de internetpagina ‘Rebecca Groenendijk Vermist’.”
Of Anneke gelooft dat haar dochter op een dag weer in levenden lijve verschijnt? “Ik weet niet of ik het geloof, maar ik hoop het wel heel erg. Het is al genoeg als ze even laat weten of ze gelukkig is, of het goed gaat. Dan ben ik al tevreden; dat wil iedere moeder voor haar kinderen.”
De hoop haar dochter terug te zien zorgt ervoor dat Anneke haar huis zo min mogelijk verlaat. Want wat als Rebecca terugkomt en ze haar moeder niet kan vinden? “Ik slaap sinds de vermissing ook op de bank. Op vakantie ga ik niet meer en verhuizen zal ik in principe ook nooit. De vermissing van Rebecca heeft impact op mijn hele leven, het speelt altijd in mijn hoofd. En bij iedere vrouw op een paard kijk ik of het mijn dochter is.”
Impact vermissing op achterblijvers enorm: 'De tijd blijft stilstaan, terwijl iedereen doorgaat'
Eens in de zoveel tijd komt er nog een tip binnen, zoals bijvoorbeeld een foto met de vraag of het Rebecca is. “Dan schieten mijn jongste dochter en ik meteen weer in de actiestand, maar helaas heeft het nog tot niets geleid. Mijn man is vier jaar geleden helaas overleden. Op de kast in de woonkamer staan drie foto’s met daarvoor drie brandende kaarsjes: van mijn oudste dochter, die aan een hartziekte overleed toen ze drie jaar was, Rebecca en mijn man. Ik geloof er heilig in dat ik mijn dierbaren terugzie in het hiernamaals. Die gedachte geeft troost.”
Maar om Rebecca rouwen, kan Anneke niet. “Er valt nog niet te rouwen. Waar moet ik om rouwen? Misschien zit ze ergens heel gelukkig te zijn. Ik heb mijn leven dat ik voor de vermissing had nooit meer opgepakt, dat is stil blijven staan. Maar ik ben dankbaar voor de steun die ik heb aan mijn familie.”
In Dit is de kwestie (EO) gaat Johan Eikelboom verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending hieronder.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
De weergave van Spotify vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Impact vermissing op achterblijvers enorm: 'De tijd blijft stilstaan, terwijl iedereen doorgaat'
Hoe leef je verder na de vermissing van een dierbare? 'Je blijft hopen, je blijft wachten'
Pablo was 12 toen hij in de prostitutie belandde: 'Stoppen was geen optie'
