Lieve Luna,

Vandaag ben je geboren. Een nieuw leven – iets wat altijd bijzonder is en voor velen een bron van vreugde. Maar terwijl ik dit schrijf voel ik geen vreugde. Jouw geboorte roept bij mij geen blijdschap op, maar eerder zorgen en ongeloof. Ik ontvang dan liever ook geen felicitaties. Het is hartverscheurend om te zien in welke omstandigheden jij een piepklein mooi meisje, volledig afhankelijk van haar omgeving terechtkomt.

De situatie waarin je nu gaat opgroeien, is zorgwekkend. Er zijn financiële problemen, de woning is vuil en slecht onderhouden, en schimmel bedekt de muren. Er ontbreekt structuur, stabiliteit en veiligheid. Jouw ouders, die een verstandelijke beperking hebben, kunnen ondanks de hulp die ze ontvangen niet adequaat en sensitief reageren op jouw behoeften en die van je broertjes en zusjes. Dat neemt echt niet weg dat je ouders hun best doen en ontzettend veel van jullie houden, maar is dat voldoende?

Ik weet hoe belangrijk een goede start is voor een kind. Het doet dan ook extra pijn te beseffen dat jij geen eerlijke start zult krijgen. Maar dit is niet alleen jouw verhaal, Luna. Het is het verhaal van zoveel kinderen die vanaf hun geboorte een achterstand hebben – een achterstand die hen vaak jarenlang blijft achtervolgen.

Het is ook het verhaal van een systeem dat te laat, onvoldoende of helemaal niet ingrijpt. Zo ook bij onze moeder. Zij wilde helemaal geen vijfde kindje en kan de zorg voor vier jonge kinderen niet dragen, maar door onwetendheid en een fout met anticonceptie ben je er toch gekomen. Dit had voorkomen kunnen worden als het systeem eerder had ingegrepen, of als hulpverleners zoals de verloskundige, huisarts of ambulante begeleiding het gesprek hadden aangegaan en betere uitleg hadden gegeven over anticonceptie. Omdat het voor hulpverleners vaak lastig is om dit gesprek te voeren, en ouders (met een beperking) soms heel graag kinderen willen, vraag ik me wel eens af hoe houdbaar het is om zo door te gaan zoals we nu doen.

Dit roept de volgende pijnlijke vraag op: Hoe kan het recht van ouders om kinderen te krijgen zwaarder wegen dan het recht van een kind om op te groeien in een gezonde en veilige situatie? Zeker in een maatschappij waarin de jeugdhulp vaak onder druk staat, met structurele tekorten en wachtlijsten, en waarbij we weten dat het opgroeien in een onveilige gezinsomgeving ernstige en langdurige gevolgen kan hebben. Het blijft een lastig ethisch dilemma, iets wat misschien nooit helemaal veranderd kan worden, maar dat er iets moet veranderen lijkt me door dit verhaal wel duidelijk.

Lieve Luna, ik hoop dat jouw verhaal een oproep kan zijn voor meer bewustzijn, betere ondersteuning en sterkere preventie. Ik hoop dat er hulp komt, zodat jouw toekomst lichter mag zijn dan het moeilijke begin waarmee je start.

Volg Lizzy en haar missie hier op LinkedIn.