Ruim 300 spuiten later, komt Kims droom eindelijk uit: een gezonde baby. Het heeft haar fysiek en mentaal veel gekost. "Die vent vinden, lukte niet. Maar moest daardoor mijn andere droom ook sneuvelen?"
"Voor zover ik me kan herinneren, wil ik altijd al moeder worden. Vroeger speelde ik graag met kleine kinderen en later wist ik zeker dat er een punt in mijn leven zou komen waarop ik moeder zou worden, al had ik geen duidelijk beeld bij wanneer dat zou zijn. Ik wachtte op mijn huisje-boompje-beestje, maar dat kwam helaas niet."
Kim (46) heeft verschillende relaties gehad, maar de ware zit er nooit bij. "Er zijn wel mannen geweest die ervoor openstonden samen voor een kindje te gaan. Maar ik realiseerde me telkens: ik wil jou niet als de vader van mijn kinderen. Dit is het niet. En die juiste partner heb ik nog steeds niet gevonden."
Rond haar 35ste verandert Kims zoektocht naar een levenspartner in een zoektocht naar een manier om moeder te worden. "Die vent vinden, lukte niet. Maar moest daardoor mijn andere droom ook sneuvelen? Het voelde vals om door het één ook het ander te moeten opgeven. Daar kon ik niet mee leven."
"Die vent vinden, lukte niet. Maar moest daardoor mijn andere droom ook sneuvelen?"
Kim verdiept zich in de techniek van social freezing, waarbij je eicellen ingevroren worden, zodat je die op een later moment – op een leeftijd waarop je geen eicellen meer hebt of die niet meer van goede kwaliteit zijn – kunt laten bevruchten. "Maar er was toen weinig over deze techniek bekend en de kosten waren erg hoog."
Dit wordt het dus niet voor Kim. Ze overweegt vervolgens om zwanger te worden met de hulp van een spermadonor. "Ik wilde graag een bekende als donor, zonder dat daarbij sprake zou gaan zijn van co-ouderschap. Ik wist zeker dat ik mijn kindje altijd om me heen wilde hebben, en het niet de helft van de week kwijt wilde zijn, of dat iemand anders recht zou hebben op mijn kind. Gelukkig had ik een vriend die zijn zaad wilde doneren."
In het jaar dat ze veertig wordt, zet ze de eerste stappen. "De naderende leeftijd van veertig voelde echt als een strop om mijn nek. Eerder stelde ik vervolgstappen uit omdat ik het zo spannend vond. Maar nu bereidde ik me voor op een IUI-traject, waarvan ik de papieren op mijn 40ste verjaardag inleverde."
Na acht onsuccesvolle behandelingen met IUI, gaat Kim na een acht maanden direct over op een ivf-traject. "Na de derde ronde, was ik in verwachting! Ik was zo blij, het voelde als een enorm cadeau."
Maar met veertien weken zwangerschap krijgt Kim flinke buikpijn, en gaat ze naar het ziekenhuis. "De arts dacht dat ik misschien een blindedarmontsteking had. Toen dat niet zo bleek te zijn, werd ik naar huis gestuurd. Maar de volgende ochtend braken mijn vliezen en kwam mijn kindje een dag later stil ter wereld. Ik moest afscheid nemen van mijn zoontje Rivv. Ik was moeder geworden, maar had na een week waarin ik hem nog bij me had, niets meer om vast te houden."
De wens om ooit een levend kindje in haar armen te houden, wordt voor Kim door deze verdrietige ervaring nog groter. "Ik wilde per se weer zwanger worden. Een andere optie was er voor mij niet; dat zou ik voor mijn gevoel niet overleven."
Tot haar 43ste ondergaat Kim ivf-behandelingen, totdat ze voor haar gevoel daarin alles geprobeerd heeft. Inmiddels heeft ze al acht miskramen naast de vroeggeboorte gehad. Al vanaf de eerste ivf-poging, verdiept ze zich ook in eiceldonatie. "Ik kwam in contact met Anneke van Kinderwens Buitenland. Van haar leerde ik over de mogelijkheden om in het buitenland behandeld te worden, als je in Nederland bent uitbehandeld. Ze wees me op een kliniek in Portugal, Ferticentro. Daar heb ik me een halfjaar later laten behandelen."
De kliniek stelt een eiceldonor en later een spermadonor aan Kim voor. Ze krijgt informatie over enkele uiterlijke en sociale kenmerken zoals de leeftijd, de lengte, de oog- en haarkleur, het opleidingsniveau en de interesses. "Uiteindelijk kreeg ik twee embryo’s geplaatst, en raakte ik van één in verwachting."
Door alles wat Kim meegemaakt heeft, lukt het haar niet om enkel blij te zijn. "Ik was enorm voorzichtig en vond het lastig om ervan te genieten. Maar de zwangerschap ging goed, en Blake werd geboren. Het eerste wat ik zei toen ze er was, was: ‘Is ze echt van mij? Mag ik haar mee naar huis nemen?’ Ik kon het niet geloven."
Als mensen Kim vragen wie de vader is, zegt ze dat die er niet is. "Er is alleen een donor, die een zaadcel heeft ingeleverd, verder niets. Ik heb ervoor gezorgd dat er een bevruchting plaatsvond, en dat Blake er nu is. Het was mijn bloed dat door haar heen stroomde in mijn buik, en dat doet het nog steeds." Dat er ook een vrouwelijke donor is geweest, hangt Kim niet aan de grote klok. "Ik vind het prima als mensen denken dat er alleen een spermadonor was."
Momenteel zit Kim in een traject om opnieuw door middel van eicel- en spermadonatie zwanger te worden. "Vroeger wilde ik altijd drie kinderen, en nog steeds wil ik graag en broertje of zusje voor Blake. Met haar ben ik zielsgelukkig, en ik heb niet nog een kindje nodig om gelukkiger te zijn dan ik nu ben. Maar ergens voelt het nog niet compleet."
In haar omgeving stuit Kim geregeld op onbegrip. "Mensen vragen zich af of ik niet te oud ben voor een klein kind, en of het wel goed is voor het kind als het niet bij zijn of haar vader opgroeit. Ook is er vaak onbegrip dat ik voor een tweede kindje wil gaan. Iedere mening heb ik meegenomen, maar ik blijf vooral dichtbij mezelf. Maar fysiek en emotioneel kost het me veel."
In Dit is de Kwestie (EO) gaat presentator Rachel Rosier verder over dit onderwerp in gesprek met Kim en andere gasten. Je kunt de uitzending hieronder bekijken.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
Mannen worden steeds later vader: ‘Ben je met opa op pad?’
