Vrijheid van onderwijs: leidt dat tot uitsluiting? 'Erg ingewikkeld'
In veel grote steden is het de realiteit: kinderen met een migratieachtergrond zijn in de meerderheid. Toch praten we over integratie nog vaak alsof het alleen iets is voor 'nieuwkomers'. Maar moet 'de Nederlander' niet zelf in actie komen?
Nog maar één op de drie kinderen in de grote steden heeft géén migratieachtergrond. En dat heeft volgens hoogleraar socioloog Maurice Crul grote gevolgen voor hoe we over integratie nadenken. "Het oude idee was dat nieuwkomers moesten integreren in de meerderheidsgroep", legt hij uit. "Maar in heel veel situaties in grote steden is dat niet langer aan de hand."
Volgens Crul is diversiteit inmiddels de norm geworden. Op scholen, op het werk en in buurten. "Daar moeten mensen in gaan functioneren", zegt hij. Dat vraagt om een andere manier van denken. Niet langer één groep die zich aanpast aan een andere, maar iedereen die leert omgaan met verschillen. "Het is een beetje een wake-up call. We moeten een nieuwe competentie leren: omgaan met diversiteit."
Maar wat betekent dat dan, integreren in een superdiverse samenleving? Volgens Crul gaat het niet om je aanpassen aan één cultuur. "De Nederlander moet zich niet aanpassen aan een cultuur", benadrukt hij. "Het punt is dat Nederlanders met die diversiteit van mensen omgaan. Dus wij verwachten dat zij ook een stap gaan zetten om deel te worden van die diverse samenleving. En dat is in hun eigen belang." Dat leer je niet uit een boek, maar in het dagelijks leven. Op je werk, op school en bij de sportvereniging. "En degenen die dat hebben geleerd, zeggen dat ze zich veiliger voelen in de buurt, ze voelen zich prettiger en meer thuis."
Integratie is volgens Crul dus geen morele plicht, maar ook gewoon eigen belang. Dat geldt óók voor mensen zonder migratieachtergrond. "Veertig jaar lang hebben we volgehouden dat zij niks hoefden te doen", zegt hij. "Maar die samenleving werd wel diverser." Wie zich daarvan afsluit, merkt dat. "De groep die zichzelf afzondert, voelt zich ook minder prettig in die buurt."
Maurice Crul
Socioloog"De tolerantie van intolerante normen en waarden, dáár moet je niet aan toegeven."
Zelfs mensen die diversiteit als een dreiging zien, zeggen vaak: "Ik wil toch een goede buur zijn." En daar zit iets hoopvols in. "Er is een verschil tussen meningen en de praktijk", zegt Crul. "In de praktijk willen de meeste mensen gewoon prettig samen wonen, werken en leven."
Dat betekent niet dat alles maar getolereerd moet worden. Over normen en waarden is Crul duidelijk: "De tolerantie van intolerante normen en waarden, daar moet je niet aan toegeven." Opvallend genoeg zijn het juist mensen die diversiteit omarmen, die daar in de praktijk het felst tegenin gaan. "Zij verdedigen vrouwenrechten en homorechten in hun eigen wijk."
Volgens Crul is de conclusie onvermijdelijk: wie leert omgaan met verschillen, heeft straks een voorsprong.
De weergave van Spotify vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Luister jij liever via een ander kanaal? Klik hier om het gesprek af te spelen op jouw favoriete podcast-app.
Amsterdam wil fatbikes verbieden, maar mag dat wel? 'Fatbike-ellende moet stoppen'
Politieke partijen onder de loep: wat moet er gebeuren met migratie?
De asielplannen op een rijtje. Gaan ze het migratieprobleem ook écht verlichten?
'Je moet niet proberen God te worden': Theoloog des Vaderlands Mirella Klomp over asielmigratie in Nederland
