Schrijver Josha Zwaan zwoor nooit te gaan mantelzorgen, maar deed het toch: 'Had het voor geen goud willen missen'
Leestijd: 4 minDoor Willem de Gelder
Leestijd: 4 minDoor Willem de Gelder
Er zijn 1,7 miljoen mantelzorgers in Nederland. Eén daarvan was schrijver Josha Zwaan (62), die onlangs een roman schreef gebaseerd op haar ervaring. Aanvankelijk had ze er totaal geen zin in, maar toen ze het toch deed, ervoer ze hoe mooi het was om voor haar ouders te zorgen.
In haar roman Wilgenkind wordt de vraag gesteld of mensen wel moeten zorgen voor hun ouders, als hun ouders helemaal niet goed gezorgd hebben voor henzelf. Een vraag waar Zwaan ook wel mee geworsteld heeft. Ze had een moeilijke jeugd: "Mijn moeder was een geweldige moeder voor kleintjes, maar daarna had ze echt wel genoeg aan zichzelf. Mijn vader werkte heel hard. Ik weet niet beter dat hij van ’s ochtends acht uur tot ’s avonds twaalf uur aan het werk was. Hij was predikant en altijd iedereen aan het redden", vertelt ze in De Ongelooflijke Podcast (EO).
Toen haar ouders oud waren, kwam de zorg bij haar terecht. Een ervaring die veel generatiegenoten van Zwaan kennen. Ze had er eigenlijk totaal geen zin in. "Ik dacht: ik ga het gewoon regelen. De thuiszorg en andere mensen", aldus Zwaan. Maar zo bleek het niet te werken: "De thuiszorg heeft ook z’n beperkingen. In no time wordt het meer werk en word je erin gezogen. Dan denk je: ik moet het maar tot het eind volbrengen." Bij haar vader was dat maar kort – hij overleed na ziekbed van zeven weken – maar voor haar moeder heeft ze drie jaar gezorgd.
Ondanks haar aanvankelijke weerstand, bleek het toch een prachtige ervaring te zijn. "Mijn vader was me diep dankbaar. En mijn moeder – die ik al jaren niet echt aanraakte – viel mij ineens elke keer in de armen. Drie jaar lang. Ik heb het zo gemist toen ze dood was." Natuurlijk was het op momenten ook zwaar en vervelend, maar ze had het "voor geen goud willen missen", vertelt ze.
Josha Zwaan
Schrijver"Ik denk wel: wat ben jij een tuthola. Nu het moeilijk is, vlucht ik weer in de armen van God…"
In een recent essay in Trouw vertelt Zwaan dat ze onlangs "uit de kast" is gekomen als christen. Ze werd opgevoed als christen maar het ebde weg. Door wat aangrijpende gebeurtenissen keerde het weer terug. "Ik krijg er hele positieve reacties op", vertelt ze. Toch vindt ze het nog wel lastig: toen haar door iemand de vraag werd gesteld of ze echt gelovig is, noemde ze zichzelf 'zoekend'. Ze ergerde zich daaraan bij zichzelf. "Ik dacht: pfff, daar zeg ik het weer…"
Toen één van haar kinderen ziek werd, zocht ze haar geloof weer op. Ook dat vindt ze ergens een beetje dom: "Ik denk wel: wat ben jij een tuthola. Nu het moeilijk is, vlucht ik weer in de armen van God…"
Het valt haar op dat veel jonge mensen interesse voor het geloof hebben. "Mijn dochter zei ineens: ik vind religie heel interessant. Ik geloof niet, maar toch vind ik het interessant. Zij en haar huisgenoot lezen nu elke dag een stukje uit de Bijbel", vertelt ze verbaasd. Over dit onderwerp - waarom jongeren ineens interesse voor het geloof hebben - gaat ze nu een boek schrijven, vertelt ze. "Het is echt heel interessant."
In De Ongelooflijke Podcast (EO) praat David Boogerd met Alain Verheij en met zijn vaste gast, theoloog Stefan Paas. Beluisterd het gesprek hieronder.
De weergave van Spotify vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Luister jij liever via een ander kanaal? Klik hier om het gesprek af te spelen op jouw favoriete podcast-app.
De Ongelooflijke Podcast (EO) is ook te bekijken via YouTube en NPO Start. Bekijk de volledige uitzending hieronder.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Als mantelzorg te zwaar wordt: 'Als ik instort, stort alles in'
We weten niet wat we met gecancelde mensen aan moeten: 'De weg terug naar maatschappij is onduidelijk'
