Sebastiaan was gokverslaafd en had een ton schuld: 'Niemand wist ervan'
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Leestijd: 7 minDoor Lydia Kruin-Fris
Sebastiaan Terol (51) raakte verslaafd aan gokken. De knopjes en de kans op een groot geldbedrag deden hem de wereld om zich heen vergeten, en dat was precies wat hij wilde. Totdat de schulden zich zo opstapelden dat hij geen uitweg meer zag. "Het ergste is dat ik mijn zoontje niet méér kan bieden."
“Ik was negentien jaar toen ik als militair werd uitgezonden naar voormalig Joegoslavië en meedeed met een VN-missie. Vol goede moed ging ik erheen, maar ik zag al snel dingen die ik niet had willen zien. De sergeant en majoor van dezelfde missie reden op een antitankmijn. De één kwam om het leven en de ander verloor beide benen. In die tijd, 1994, stelde de nazorg voor militairen nog niet zoveel voor. Dus om te vergeten wat je had meegemaakt, vluchtte iedereen weg. De één vluchtte door veel alcohol te drinken, de ander door drugs te gebruiken. Ik vluchtte weg door te gaan gokken,” vertelt Sebastiaan.
Het gokken wordt voor Sebastiaan een manier om zich af te sluiten voor de wereld om zich heen en zijn gedachten uit te schakelen. “Ik kan me weinig herinneren van de periode waarin ik begon met gokken. Van die machines met instructies in vreemde talen begreep ik niet veel, maar door op die knopjes te drukken kon ik even alles vergeten. Het geld daar was niet veel waard en de drempel was laag om de biljetten in de apparaten te stoppen. Het ging toen niet om heel veel geld, maar gokte al wel vier keer per week.”
Sebastiaan valt door het heftige incident van zijn teamgenoten uit en komt getraumatiseerd terug in Nederland. “Ik had een klap van de molen gehad, maar besefte dat eigenlijk niet zo. Toen ik vier jaar na terugkomst in een ongezonde relatie zat met mijn eerste vrouw, begon ik weer met gokken. Het was opnieuw een manier om uit een situatie te ontsnappen. Alleen ging het gokken nu met grotere bedragen.”
Het gokken wordt langzaam maar zeker een verslaving voor Sebastiaan. “Als er iets vervelends gebeurde in mijn dagelijks leven, was mijn instinct: gokken. We hadden ons huis verkocht en wilden een ander huis kopen, maar dat ging niet door. In een week tijd heb ik toen de complete overwaarde van ons huis, zo’n 21.000 gulden, vergokt. Dat is meer dan 10.000 euro.”
Een tijdje gaat het beter en stopt Sebastiaan met gokken. Maar als later zijn partner vreemdgaat, lonkt de fruitkast in het casino weer. “Omdat ik verlangde naar een nieuwe start ben ik toen naar Schotland gegaan, zonder plan of geld. Daar leerde ik mijn tweede vrouw kennen en die relatie was een stuk beter. Tussen 2003 en 2014 heb ik toen ook nauwelijks gegokt. Ik had er het geld en de tijd niet voor. Pas toen ik problemen kreeg in mijn werk, begon ik weer met gokken. Online deze keer. En dat ging van kwaad tot erger.”
Sebastiaan Terol
"In een week tijd heb ik de complete overwaarde van ons huis vergokt."
Ook al ziet Sebastiaan het geld op zijn bankrekening slinken, toch is hij daar niet bewust mee bezig. “Ik dacht vooral dat ik het geld wel zou terugwinnen. En soms win je ook iets en denk je: nu gaat het goed, nu kan ik er meer aan uitgeven. Gokken was de rode draad in mijn gedachten. Na werk ging ik naar de gokhal en als ik naar voetbalwedstrijden ging, ging dat met gokken gepaard. Toch dacht ik dat als ik ermee wilde stoppen, ik dat wel kon. Maar dat was een leugentje om mijn geweten mee te sussen. Ik deelde met niemand dat het gokken mij in zijn macht had.”
Het gaat slechter met Sebastiaan en de schulden stapelen zich in een rap tempo op. Werken gaat steeds slechter en de relatie met zijn vrouw komt onder druk te staan. “Ik loog tegen haar dat ik werk had, terwijl dat niet zo was. Brieven en rekeningen verstopte ik en deurwaarders wist ik letterlijk buiten te houden. Op een gegeven moment had ik zelf ook wel door dat het niet goed was hoe ik me gedroeg en hoe het met me ging en besefte ik dat ik uit het spoor was gevlogen. In 2020 ben ik naar het veteraneninstituut gegaan voor hulp.”
Ook vraagt Sebastiaan in 2021 schuldhulpverlening aan, al houdt hij de schulden voor zijn vrouw nog altijd verborgen en stopt hij niet met gokken. Door de problematische schulden worden Sebastiaan, zijn vrouw en zoon Sander van twaalf in 2023 daarom uiteindelijk het huis uitgezet. Zijn vrouw scheidt van hem en verhuist met hun zoon naar Duitsland, waar zij oorspronkelijk vandaan komt. “De scheiding deed bij mij de knop omgaan: er moet wat veranderen. Ik had op dat moment alleen een koffer met kleren.”
De hulp bij het veteraneninstituut slaat aan. “Door de gesprekken met hulpverleners is men erachter gekomen dat ik autisme heb en PTSS heb overgehouden aan mijn tijd als militair. En ik leerde dat bij PTSS vaak een verslaving om de hoek komt kijken.”
Sebastiaan gaat in behandeling voor zijn PTSS en krijgt een bijstandsuitkering. Inmiddels zit hij sinds 2024 bij zijn tweede bewindvoerder, die zijn financiën beheert en regelingen treft met Sebastiaans schuldeisers. “Op het dieptepunt had ik 105.000 euro schuld, en ik zit nu op 80.000 euro. Op dit moment krijg ik 65 euro leefgeld per week voor boodschappen en persoonlijke verzorging. Van dat geld moet ik ook de reis naar mijn zoontje in Duitsland betalen. Dat is een flinke puzzel. Op dit moment ben ik aangewezen op giften van de groep ‘Armoede maakte moedeloos’ om mijn zoon te zien.”
"Ik had op dat moment alleen een koffer met kleren."
Om die reden ziet Sebastiaan zijn zoon nu maar ongeveer vijf weken per jaar. “Ik zit nu in een antikraakwoning waar ik sowieso twee jaar kan blijven. En ik ben bezig met een regeling via de kredietbank van schuldsanering waarmee ik in achttien maanden schuldenvrij kan worden. Als dat lukt, krijg ik een schone lei. Want met mijn bijstandsuitkering kan ik mijn schulden nooit afbetalen.”
Het ergste aan het hebben van schulden vindt Sebastiaan dat hij niet zomaar iets kan doen. “Het is heel vervelend om eerst je handje te moeten ophouden bij je bewindvoerder of bij een stichting. Dat ik tot op de cent moet uitrekenen wat ik kan kopen. En het is erg om mijn zoontje niet meer te kunnen bieden als hij bij me komt. Ik ben afhankelijk van giften om met hem naar de dierentuin te kunnen gaan.”
De drang om te gokken heeft Sebastiaan niet meer nu hij behandeld wordt voor PTSS en niet meer hoeft te werken. “De verleiding was er eerst nog wel, maar nu niet meer. Ik wil mijn eigen boontjes doppen en denk dat mijn dagelijks leven me niet meer triggert om te gaan gokken. Ik vermijd situaties ook die me kunnen triggeren, zoals drukke mensenmassa’s.”
"Mensen zeggen snel dat de situatie waarin ik nu zit mijn eigen schuld is."
Sebastiaan heeft met veel vooroordelen te maken. “Mensen zeggen snel dat de situatie waarin ik nu zit mijn eigen schuld is. En ergens kan ik daar ook in komen. Maar nu snap ik ook dat de PTSS veel invloed heeft gehad op mijn gedrag. Ik hoop dat mensen die zich in mijn verhaal herkennen hulp zoeken, en zou hun willen zeggen dat ze niet bang hoeven te zijn om hun problemen op tafel te leggen.”
Veel dromen voor de toekomst heeft Sebastiaan niet. “Ik hoop gewoon dat ik ooit weer een enigszins normaal leven kan leiden. Dat ik mijn zoontje in Duitsland kan bezoeken zonder door twintig hoepels te hoeven springen en mijn handje op te houden.”
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
In Dit is de kwestie (EO) gaat Hans van der Steeg verder over dit onderwerp in gesprek. Bekijk de volledige uitzending hieronder.
Wil jij de aflevering liever streamen? Klik hier om de aflevering te bekijken via NPO Start.
Zijn we te streng voor mensen met schulden? 'Ik voel me een mislukkeling'
'De maatschappij is óók verantwoordelijk voor de schulden die mensen maken', zegt bewindvoerder
Worden schulden te makkelijk kwijtgescholden? 'Nee, inkomen moet omhoog'
'Ik woonde bijna in het casino': hoe gokken Raymonds leven kapotmaakte
